Vrnjačka Banja

Pored postojeće crkve, dvorac Belimarković je u Vrnjačkoj Banji najstariji građevinski objekat i podignut je iznad izvora tople vode. Njegovu gradnju dirigovao je Franc Vinter, ugledni austrijski građevinski inženjer, dok je za idejno rešenje zaslužan Pavle Denic, takođe vrsni građevinski inženjer. Stvaraocima ovog današnjeg spomenika kulture uzor su bili severno-italijansko-poljski dvorci. Naime, jasno se oseća duh romantičarskog istorizma, ali i nezaobilazni renesansni elementi. Prilikom gradnje koristio se beli mermer koji je poreklo vodio iz generalovog ličnog majdana ispod planine Goč.

General, a potom njegovi naslednici, u njemu su živeli sve do 1968. godine kada je objekat otkupljen i proglašen kulturnim dobrom Srbije kojim danas upravlja Kulturni centar Vrnjačka Banja.

Danas, u prostorima ovoga dvorca, nalazi se Zavičajni muzej koji nudi posetiocima svoje bogate istorijske, arheološke, etnografske, umetničke i prirodnjačke zbirke. Stalna postavka muzeja podrazumeva tri izložbe, a to su Ladarište – praistorija Vrnjaca, Etnografsko naslede Vrnjacke Banje i Spomen soba generala Belimarkovića, a u sezoni se postavlja i Umetnička zbirka Zamka kulture, koja obuhvata slike, skulpture i grafiku srpskih autora iz druge polovine 20. veka.

Prva izložba su zapravo tragovi najstarijeg naseljavanja na teritoriji Vrnjačke Banje, a potiču čak iz mlađeg kamenog doba. Druga izložba se bavi načinom života stanovnika vrnjačke teritorije u periodu od druge polovine 19. do šezdesetih godina 20. veka. Treća izložba, izložba Spomen soba generala Belimarkovića podrazumeva deo nameštaja i predmeta koje je koristio general Jovan Belimarković.

Osim izložbi, u današnjem Zamku kulture se održavaju i razna druga kulturna dešavanja kao što su koncerti, promocije knjiga, predavanja i dr.

Pariski život

Petar I Karađorđević je, sudeći po mnogim izvorima, bio umetnička duša. Svoj život u Parizu proveo je ugalvnom za slikarskim platnom, obilazeći izložbe istog karaktera, a njegova velika pasija bila je i fotografija. Bavio se i naučnim radom, te je 1868. godine preveo knjigu O slobodi, koju je napisao ugledni engleski filozof Džon Stjuart Mil.

Posve ambiciozni mladić, Petar je odlikovan Legijom časti zahvaljujući učešću u borbama koje je vodio zajedno sa Legijom stranaca francuske vojske kojoj se pridružio 1870. godine.

Preduzimljivi kralj

Petar I Karađorđević za kralja je proglašen 1903. godine kada su zaverenici ubili kralja Aleksandra Obrenovića i njegovu supruga Dragu Mašin. Međutim, zemlja koju je sada imao u svojim rukama ni malo nije bila stabilna. Imao je pune ruke posla kako bi je izvukao iz krize u kojoj je bila i doveo je u red.

Zahvaljujući komandi kralja Petra I, Srbija je uspela da odnese pobedu u Prvom i Drugom Balkanskom ratu od kojih je jedan vođen protiv Turske, a drugi protiv Bugarske. Nedugo po njihovom završetku, pre samog početka Prvog svetskog rata, kralj zbog bolesti kraljevska ovlašćenja daje prestolonasledniku Aleksandru I Karađorđević.

Umire u Beogradu, 16. avgusta 1921. Njegovo telo preneseno je na Oplenac, njegovu zadužbinu, a zahvaljujući svojim zaslugama u ratovima u srpskoj istoriji i narodu ostaje zapamćen kao Petar I Oslobodilac.

Srpsko-bugarski rat

Milan Obrenović je za kralja proglašen 1882. godine. Političkim životom polako zavladava haos. U Srbiji počinju da se formiraju političke stranke, a narod biva sve nezadovoljniji. Seljaci su, zahvaljujući podršci radikali, organizovali i Timočku bunu usmerenu protiv Milanove vladavine, ali je on zajedno sa vojskom uspeo da je uguši.

Želeći da osvoji Makedoniju i time proširi svoju teritoriju, kralj Milan Obrenović ulazi u rat sa Bugarskom. Na njegovo veliko nezadovoljstvo, Srbija biva poražena 1885. godine, te je kralj prinuđen da sklopi mir u Bukureštu.

Ne dugo nakon ovog rata, zaverenici su pokušali da izvrše atentat na kralja Milana, ali im to nije pošlo za rukom. Oni su, naime, presekli grede od njegovog kupatila, pa te činjenice navode na pomiso da su atentatori možda čak neki od njemu bliskih ljudi s obzirom da su uspeli da stignu čak do njegovih intimnih odaja.

Abdikacija i proterivanje iz Srbije

Na Dan Kraljevine 1889. godine, Milan Obrenović napušta presto. S obzirom da je kralj Aleksandar još uvek bio maloletan, kralj Milan je prema Ustavu odredio tri namesnika koji će voditi državu dok Aleksandar ne napuni dovoljno godina da bi mogao sam da vlada.

Samo tri godine nakon abdikacije, Milan Obrenović biva proteran iz zemlje. Povratak je usledio 1897. kada ga je sin kralj Aleksandar imenovao za vrhovnog zapovednika aktivne vojske. Iako je sin bio tako milostiv prema njmu, Milan Obrenović ga ipak nije podržao u želji da se oženi Dragom Mašin i zauvek napušta i njega i zemlju.

Kralj Milan umro je od upale pluća 1901. godine, a njegov grob nalazi se pored groba kneginje Ljubice u Krušedolu.