Tako je Ivo Andrić odrastao u Višegradu u kojem je završio osnovnu školu. Potom, ponovo se vraća u Sarajevo i tamo završava Veliku gimnaziju. U to vreme, živeo je sa majkom koja je bila radnica u jednoj fabrici ćilima. Odmah po završetku srednje škole, Ivo Andrić kao odličan učenik dobija stipendiju i u Zagrebu upisuje Mudroslovni fakultet Kraljevskog sveučilišta Franje Josipa I.

Još kao vrlo mlad, Ivo Andrić objavljivao je recenzije o knjigama, pesme, zapažanja koja se tiču najrazličitijih izložbi u Savremeniku, Hrvatskoj riječi i Hrvatskom pokretu. Njegovo prvo objavljeno značajno delo jeste Ex Ponto, pesme u prozi. Objavljeno je 1918, godinu dana po izlasku iz zatvora u kome je boravio kao pripadnik nacionalno-revolucionarne omladine.

Godine 1923. Ivo Andrić nastavlja studije na Filozofskom fakultetu u Gracu gde je postavljen za vicekonzula. Međutim, vrlo brzo istu funkciju dobija i u Madridu u kojem će živeti nekoliko godina. U Višegrad se vraća tek skoro 10 godina nakon završetka Drugog svetskog rata.

Godine 1961. list Borba piše da je Ivo Andrić potencijalni dobitnik Nobelove nagrade za književnost. Prognoze su bile tačne, te tako svega sedam dana kasnije Ivo Andriću zaista dobija pomenutu prestižnu nagradu za delo Na Drni ćuprija. Nedugo potom dobija i Specijalnu Vukovu nagradu od skupštine Kulturno-prosvetne zajednice Srbije.

Ivo Andrić umro je 1975. godine nakon teške borbe koju je vodio zbog izuzetno ozbiljnog poremećaja moždanog krvotoka. Iste godine, u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu, položena je urna ovog velikog pisca i čoveka.

Njegova najznačajnija dela su Na Drini ćuprija, Ex Ponto, Jelena, žena koje nema, Omerpaša Latas, O priči i pričanju, Travnička hronika, Most na Žepi, Prokleta avlija, Aska i vuk i mnoga druga.

Neispunjen ovim poslom, Jovan Jovanović Zmaj ga napušta i posvećuje se književnom radu. Pokreće dva časopisa: Javor i Komarac, satirični list, a nešto kasnije i list Zmaj. Ovaj poslednji, po kome će i on sam kasnije dobiti nadimak, nastao je veštom igrom reči, jer je 3. maj bio dan održavanja Majske skupštine 1848. godine.

Zadovoljivši se pisanjem, Jovan Jovanović Zmaj odlučio je da se ponovo vrati nauci, te tako upisuje i uspešno završava medicinu i počinje da radi kao lekar. Međutim, vrlo brzo će napustiti ovaj poziv, razočaran, utučen, jer mu umiru i deca i žena. Ova tragedija podstakla je njegovo pesničko stvaralaštvo, te tako objavljuje svoje dve najbolje zbirke i posvećuje ih ženi i deci: Đulići i Đulići uveoci.

Jovan Jovanović Zmaj najviše je pisao za decu i o deci, pesme visokog moralnog značaja i sa obaveznom poukom. Zahvaljujući svojoj sposobnosti da posmatra života iz ugla deteta, vešto je uspeo da pridobije najmlađu publiku koja i dan danas uživa u njegovim stihovima i poistovećuje se sa likovima iz njegovih pesama.

Njegove najpoznatije pesme su Ala je lep ovaj svet, Ala su to grdne muke, Kaži mi kaži, Brata se duri, Golema repa, Deda i unuk, Žaba čita novine, Pačija škola, Taši, taši, Ciganin hvali svoga konja, Razgovor sa mačetom i mnoge druge…

Umire 1904 god. u Sremskoj Kamenici koja je nekada, u njegovu čast, nosila ime Zmajeva Kamenica.

Kada je 1903. godine pao režim kralja Aleksandra Obrenovića, Radoje Domanović osniva Stradiju, politički list koji govori o nužnosti borbe protiv novog režima. Kako mu nije polazilo za rukom da bilo šta učini po tom pitanju, sve dublje je padao u očajanje, a spas pronalazio ne samo u pisanju, već i u čaši koja ga je još intenzivnije vukla na dno. Sam, bez igde ikog, neshvaćen i siromašan, Radoje Domanović umire vrlo mlad, sa svega 35 godina. Bilo je to u Beogradu 1908. godine.

Najznačajnije pripovetke koje je Radoje Domanović ostavio iza sebe jesu Danga, Vođa, Stradija, Ukidanje strasti, Razmišljanje jednog običnog srpskog vola, Mrtvo more, Kraljević Marko po drugi put među Srbima, Ne razumem, Pozorište u Palanci, Glasam za slepca, a neke od njih pretočene su i na filmsko platno.

Đura Jakšić bio je veliki boem i ogroman deo svoga vremena provodio je u i sada poznatim i vrlo posećenim kafanama Skadarlije Tri šešira i Dva jelena. Tu je pronalazio inspiraciju za svoja slikarska, ali i književna dela. Osim toga, bio je toliko razočaran u ljude oko sebe, u svoj život koji je smatrao promašenim, protraćenim, pa je verovao da jedino kafane mogu da izleče njegovu napaćenu dušu.

Književno stvaralaštvo

Đura Jakšić smatra se jednim od najznačajnih pesnika srpskog romantizma. U njegovim pesmama jasno se mogu osetiti emocije koje su ga prožimale u trenucima stvaranja. Svoju iskrenost, nežnost i krhkost uspeo je tako vešto da pretoči na papir. Njegova mašta nije imala granice, pisao je slobodno, s puno strasti, pisao je pesme o slobodi, rodoljubive pesme. Neke od njegovih najpoznatijih su Otadžbina, Padajte braćo, Ponoć, Putnik, Veče… Jednu od svojih zbirki posvetio je Milanu Obrenović.

Osim pesnika, Đura Jakšić je napisao i 40 pripovedaka, u kojima obrađuje period vladavina dinastije Nemanjić, i 3 drame u stihu: Stanoje Glavaš, Seoba Srbalja i Jelisaveta.

Umire 1878. godine od tuberkuloze i biva sahranjen na Novom groblju u Beogradu. Danas se svake godine u Srpskoj Crnji, mestu kome je rođen, dodeljuje nagrada Đura Jakšić za najbolju zbirku poezije.

Školovanje i rad sa decom

Desanka Maksimović završila je gimnaziju u Valjevu, nakon čega nastavlja da se školuje na Filozofskom fakultetu u Beogradu na smeru za svetsku kinjiževnost, opštu istoriju i istoriju umetnosti. Ubrzo po diplomiranju zaposlila se u gimnaziji u Obrenovcu kao predavač književnosti, a potom i kao suplent u Trećoj beogradskoj ženskoj gimnaziji. Zahvaljujući stipendiji francuske vlade, Desanka Maksimović usavršavala se u Parizu punih godinu dana, a po povratku se zaposlila u Dubrovniku. Ipak, od svih gradova koje je obišla i u kojima je radila, Beograd joj je najviše bio prirastao za srce, te mu se tako vraća 1927. godine i zapošljava se u Prvoj ženskoj gimnaziji.

Književni rad

Pre svega bila je pesnik, ali i pripovedač, romansijer, pisala je za decu, a besprekornim znanjem jezika poslužila se kako bi prevela mnoga velika dela ruske, slovenačke, bugarske i francuske književnosti. Podrška prijatelja istog opredeljenja joj je mnogo značila, a samo neki od njih bili su Ivo Andrić, Miloš Crnjanski, Branko Ćopić, Isidora Sekulić.

Svoje prve pesme Desanka Maksimović objavljivala je u tada poznatom časopisu Misao, a ubrzo počinje da objavljuje i knjige. Ukupno ih je objavila oko pedeset, a neke od najznačajnijih su Zeleni vitez, Gozba na livadi, Šarena torbica, Pesnik i zavičaj, Otadžbino, tu sam, Prolećni sastanak, Tražim pomilovanje, Pamtiću sve, Slovo o ljubavi i druge.

Veliki deo njene poezije čine rodoljubive pesme, prožete dozom ozbiljnosti i jakih osećanja i, s druge strane, ljubavne, energične, lepršave pesme. Neke od njenih najpoznatijih pesama su Opomena, Tražim pomilovanje, Srbija je velika tajna, a nikako se ne sme izostaviti Krvava bajka, pesma koju je Desanka Maksimović napisala 1941. godine i koja govori o streljanju nedužnih đaka iz Kragujevca. Pesma je očima javnosti bila dostupna tek po završetku rata.

U čast Desanke Maksimović

U Brankovini, 1985. godine obnovljena je škola koju je pohađala Desanka Maksimović i u kojoj je ujedno njen otac radio kao učitelj. Nazvana je Desankina škola i do dan danas ponosno nosi to ime.

Još za njenog života, u Valjevu, na Tešnjaru, podignut joj je spomenik koji je Matija Bećković svečano otkrio 1990. godine. U Beogradu, njen spomenik se nalazi u Tašmajdanskom parku, a otkriven je 2007. godine.

Slaveći sto godina od njenog rođenja, UNESCO je Desanku Maksimović proglasio za ličnost kulture u godini 1998.

Desanka Maksimović preminula je u 95. godini života, godine 1993, a sahranjena je u Brankovini.

Branislav Nušić je svoju književnu karijeru usmerio ka komedijama koje su se u najvećoj meri ticale ismevanja vlasti, iako nije preskočio da piše i o običnim ljudima, svakodnevnim događajima u kojima je konstantno pronalazio duhovite elemente i pretakao ih u dela koja će primiti izuzetne pohvale kritičara i, što je još važnije, koja će oduševiti široku publiku.

Ipak, nekima se njegov smisao za humor nije naročito dopao, te je Branislav Nušić na neko vreme boravio i u zatvoru. Naime, posle srpsko-bugarskog rata, u kome je i sam učestvovao, piše delo Dva Raba u kome javno ismeva srpsku monarhiju, a naročito kralja Milana Obrenovića. Osuđen je na dve godine zatvora, a prilikom ovog boravka napisaće komediju Protekcije.

Mnoge njegove komedije pretočene su u pozorišna dela i filmove, a neke od najznačajnijih su Gospođa ministarka, Sumnjivo lice, Ožalošćena porodica, Pokojnik, Dr, Put oko sveta, kao i mnoge druge.

Godine 1900. Branislav Nušić postavljen je za sekretara Ministarstva prosvete, a potom i za dramaturga Beogradskog Narodnog pozorišta. Na neko vreme seli se u Novi Sad na mesto upravnika Srpskog narodnog pozorišta, ali se nedugo potom vraća u voljeni Beograd gde nastavlja da piše pod pseudonimom Ben Akiba.

Branislav Nušić umire u Beogradu 1938. godine u svojoj 73. godini života.

Stevan Sremac za razliku od mnogih zvučnih imena iz sveta književnosti svoju karijeru pisca nije otpočeo rano, šta više. Njegova prva objavljena dela bile su hronike koje su se ticale ličnosti i događaja vrednih pomena kada je u pitanju srpska istorija. Tada je već imao 33 godine. Kasnije će se ova dela okupiti u jednoj knjizi pod nazivom Iz kniga starostavnih.

Iako i dalje zaljubljen u istoriju, Stevan Sremac se u kasnijem periodu svog stvaralaštva okreće realističkoj pripoveci, a prva od njih bila je Božićna pečenica. Ništa manje uspešne usledile su i Ivkova Slava, Pop Ćira i pop Spira, Zona Zamfirova… Njegove pripovetke bile su inspiracija domaćim rediteljima da od njih naprave film. Svaki od njih u bioskope je privukao izuzetno veliki broj gledalaca.

Stevan Sremac je, kao što je već pomenuto, bio jedan od uglednijih članova Liberalne stranke. Dakle, bio je protivnik siromašnih seljaka, učitelja slobodnog mišljenja i podržavao je vlast, birokratiju, gazde toga vremena. Njegovo političko opredeljenje je, svakako, uticalo i na njegovo književno stvaralaštvo. No, ono što je izvesno jeste da je uvek polazio od prethodno proverenih činjenica, pišući tačno ono što vidi i čuje. Verovatno je to bila dobitna kombinacija za uspeh kakav je on useo da postigne u književnom svetu.

Završivši školu, Simo Matavulj počeo je da radi kao nastavnik u Dalmaciji, a potom i u Crnoj Gori. Ljubav prema putovanju odvešće ga u mnoge evropske gradove od kojih će jedan biti i Pariz u kojem ostaje da živi godinu dana. Nakon pariskog života dolazi u Srbiju da predaje kao nastavnik u gimnaziji.

Simo Matavulj jedan od najznačajnijih predstavnika srpskog realizma. Napisao je za svoga života oko sedamdeset pripovedaka i novela (S mora i planine, S Jadrana, Primorska obličja, Pilipenda…), a valja pomenuti i dva romana Uskok i Bakonja Fra Brne. Njegov književni rad čine i putopisi, književni članci, sveske uspomena i dve drame. Što se tiče njegovog prevodilačkog rada, najveće interesovanje gajio je prema francuskim piscima, pa je tako, između ostalog, preveo Zolin San, Molijerovog Mizantropa, Vogieove Zimse priče.

Simo Matavulj umro je 1908. godine u Beogradu, a od 1904. bio je redovni član Srpske kraljevske akademije.

Laza Lazarević je, osim prema medicini, gajio ogromnu ljubav prema književnosti. Za deset godina knjiženog rada napisao je samo devet pripovedaka, a sačuvano je i osam nedovršenih: Prvi put s ocem na jutrenje, Školska ikona, U dobri čas hajduci, Na bunaru, Verter, Sve će to narod pozlatiti, Vetar i On zna sve. Deveta pripovetka jeste Švabica, ali nju Laza Lazarević nikada nije objavio, verovatno verujući da je previše autobiografska. Svetlost dana ugledala je sedam godina nakon njegove smrti.

Laza Lazarević bio je oženjen Poleksijom, sestrom jednog od njegovih najboljih prijatelja Koste Hristića. Imali su tri sina i jednu kćer. Na njihou veliku nesreću, dva sina su im preminula na rukama i to jedan sa mesec, a drugi sa nepunih godinu dana.

Danas se u Šapcu svake godine dodeljuje Nagrada Laza Lazarević za najbolju neobjavljenu pripovetku na srpskom jeziku.

Počeci

Jedan period svog života Jovan Sterija Popović proveo je radeći i kao advokat u Vršcu, ali je nedugo potom pozvan da radi na Liceju. Nakon toga, dobija mesto načelnka Ministra prosvete, te sa ovog položaja pokreće inicijativu za osnivanje Narodnog muzeja, Narodne biblioteke i Akademije nauka.

Svoju karijaeru književnika započeo je pisanjem stihova koji su opevali hrabre grčke junake. Odrastavši, počinje da se interesuje za nacionalnu istoriju, pa piše romane „Boj na Kosovu“ i „Milan Toplica“. Ovi romani doživeli su neuspeh zbog niza nelogičnosti sa kojima se čitalac u njima susreće. Kasnije će i sam ismejati način rada koji je tada primenjivao, ali će kritikovati i Milovana Vidakovića koji mu je u početku bio uzor.

Oštra kritika u komedijama

Jovan Sterija Popović pre svega je dramski pisac i smatra se osnivačem srpske drame. Pisci koji su se pre njega okušali u ovakvom načinu pisanja nisu doživeli uspeh ni približan onome koji je Sterija. Veliki je obožavalac komedije i zahvaljujući tome što ju je pisao i dan danas ostaje jedan od najboljih srpskih komediografa. Njegove komedije obojene su vrlo oštrom satirom koja se tiče karaktera i naravi, a pri njihovom pisanju često će pozajmljivati glavne teme od drugih velikih svetskih pisaca, npr. od Molijera („Tvrdica“).

Neka od njegovih najpoznatijih dela su već pomenuta „Tvrdica“, zatim „Kir Janja“, „Pokondirena tikva“, „Zla žena“, „Laža i paralaža“, a većina njih adaptirana je u filmove.

Jovan Sterija Popović umire u Vršcu 1856. godine, a danas u njegovu čast postoji i nagrada „Jovan Sterija Popović“, koja se dodeljuje za najbolju predstavu, režiju, glumačko ostvarenje, najbolji dramsi tekst, za scenografiju, kostim, scensku muziku i najboljeg mladog glumca i glumicu.

Obrazovanje

Otac Andrija je bio trgovac, a poginuo je u Hercegovačkom ustanku, dok je majka Jovanka budnim okom motrila na Jovana, njegovu mlađu sestru, ali i svoju decu iz prvog braka. Nakon osnovne škole koju je pohađao u Sarajevu, Jovan Dučić upisuje trgovačku školu u Mostaru želeći da krene očevim stopama. Ubrzo potom odlučuje se za učiteljsku školu, te na njoj diplomira u Somboru. Ipak, kao učitelj je radio svega nekoliko godina. Zbog patriotskih pesama koje piše, Jovan Dučić biće proteran iz Bijeljine u kojoj je tada živeo i radio, zbog čega se posle toga vrlo teško zapošljavao.

Godine 1899. odlučuje da upiše Filozofsko-sociološki fakultet i odlazi u Ženevu u kojoij će provesti dosta vremena i po završetku studija. Iako preko granica svoje zemlje, Jovan Dučić održava veze sa piscima iz Mostara i sarađuje sa mnogim listovima kao što su „Zora“ (koju je osnovao sa Aleksom Šantić), „Službeni glasnik“, „Letopis“.

Pesnik-diplomata

Pošto je završio prava, od 1910. počinje svoju karijeru u diplomatskoj službi i biva postavljen za atašea u poslanstvu u Carigradu, a potom i u Sofiji. Radeći, proputovao je čitav svet, pa je tako bio i otpravnik poslova u poslanstvima u Kairu, Rimu, Atini i Madridu, a bio je i poslanik i u Budimpešti i Bukureštu.

Pred početak Drugog svetskog rata, Jovan Dučić odlazi u SAD gde će od tada, pa sve do svoje smrti, voditi Ilinoisu, organizaciju koju je osnovao Mihajlo Pupin, a koja predstavlja srpsku dijasporu u Americi.

Svoju prvu zbirku pesama objavio je 1901, a njegova celokupna poezija odiše dubokim osećanjima i zbog nje će ostati upamćen vekovima unapred. No, pokazao se i kao izvrstan pisac proze, a njegovo „Blago cara Radovana“ prava je riznica mudrosti.

Detinjstvo

Inače, Branko Radičević se rodio kao Aleksije, s obzirom da je rođen dan uoči kojeg se slavi ovaj svetac. Međutim, promeniće svoje ime u Branko pre nego što objavi svoju prvu knjigu. Interesovanje za pisanje verovatno je probudila i očeva književna delatnost. Naime, otac Todor je bio činovnik, ali je izuzetno cenio vredna dela, pa je jedno takvo Šilerovo i preveo, a to je „Viljem Tel“.

Sa svojih šest godina Branko Radičević dolazi sa roditeljima u Zemun, gde završava osnovnu školu, a kasnije se seli u Sremske Karlovce i tamo pohađa gimnaziju. U svojoj pesmi „Đački rastanak“ izražava želju da u tu bude i sahranjen. Pohađajući Karlovačku gimnaziju počinje da piše svoje prve stihove kada se u njemu javlja i oduševljenje Vukovom reformom.

Veliki počeci

Studije prava odlučio je da upiše u Beču. Međutim, nakon tri godine rešio je da napusti fakultet. Ulazi u krug Vukovih saradnika i prijatelja i počinje intenzivno da stvara velika dela. Svoju prvu knjigu pesama Branko Radičević objavljuje u Beču 1847. godine kada su objavljeni i Vukov prevod „Novog zaveta“, „Gorski vijenac“ Petra Petrovića Njegoša, ali i „Rat za srpski jezik i pravopis“ Đure Daničića.

Dve godine kasnije, 1849, u Beču ponovo upisuje fakultet, ali ovoga puta Medicinski. Međutim, oboleo je od tuberkuloze, ali se nije predao i nastavio je svoj rad, te 1851. objavljuje drugu zbirku pesama.

Ipak, bolest ga je savladala i Branko Radičevič umire u jednoj bečkoj bolnici 1853, a još jedna zbirka pesama objavljena je posthumno. Trideset godina od njegove smrti, pesnikovi ostaci preneti su iz Beča, gde je prvobitno bio sahranjen, u Stražilovo.

Njegove najpoznatije pesme su već pomenuti „Đački rastanak“, „Kad mladijah umreti“ i pesma koju je Zdravko Čolić mnogo kasnije upotpunio notama „Kad si zvezda sele moja“.

Osnovnu školu kao i gimnaziju Meša Selimović završava u rodnoj Tuzli, a u Beograd dolazi 1930. godine kada upisuje srpskohrvatski jezik i jugoslovensku književnost na Filozofskom fakultetu. Diplomirao je četiri godine kasnije od kada do početka Drugog svetskog rata radi kao profesor u gimnaziji svoje rodne Tuzle.

Zbog saradnje sa Narodnooslobodilačkim pokretom, Meša Selimović je uhapšen 1942. godine, a biva pušten samo godinu dana kasnije. Te iste godine, 1943, postaće član Komunističke partije Jugoslavije i Agitprop-a, a izvesno vreme bio je i na funkciji političkog komesara Tuzlanskog partizanskog odreda.

Kada se rat završio, Meša Selimović okreće se prilično mirnijem životu ispunjenim pisanjem velikih dela koja danas svi rado čitamo. Godine 1947. preseliće se u Sarajevo i tamo raditi pre svega kao profesor Više pedagoške škole, zatim kao docent na Filozofskom fakultetu, bio je umetnički direktor “Bosna-filma”, zatim direktor drame Narodnog pozorišta, ali i glavni urednik “Svetlosti”.

Dela

Njegovo najpoznatije delo jeste “Derviš i smrt”, objavljeno 1966. godine, a delo je reakcija na režim tadašnjeg predsednika Jugoslavije Josipa Broza Tita. Glavni junag Selimovićevog romana je Ahmed Nurudin, derviš, a knjigu je posevtio svojoj životnoj saputnici Darki za koju kaže da mu je bila veliki prijatelj i podrška u svakom trenutku.

Međutim, pored ovog, Meša Selimović napisao je i brojna duga vredna dela: “Tvrđava”, “Ostrvo”, “Krug”, “Tuđa zemlja”, “Eseji i ogledi”, “Uvrijeđeni čovjek”, “Prva četa”, “Tišine”, “Magla i mesečina”, “Za i protiv Vuka”, a 1958. napisao je i sceario za film “Noć i jutra”.

Od 1988. godine za najbolji roman uručuje se nagrada “Meša Selimović” koja podrazumeva reljef sa likom ovog velikog pisca, povelju, ali i novčanu nagradu.

Detinjstvo

Osnovnu školu Branko Ćopić završio je u selu Hašani u kome je i rođen, gimnaziju u Bihaću, a školovanje natsavlja na Filozofskom fakultetu u Beogradu na kome diplomira 1940. godine. Još kao dete je pokazivao veliko interesovanje za knjigu, a ni talenat za pisanje nije mogao da prođe neopaženo još u nižim razredima osnovne škole. Njegovo prvo odštampano delo objavljeno je 1928. godine u omladinskom časopisu „Venac“ kada je imao samo 14 godina, a 1939. dobio je nagradu „Milan Rakić“.

Njegov avanturistički duh najviše je dolazio do izrađaja pri učešću u Drugom svetskom ratu kada je, osim boreći se, bio i ratni dopisnik zajedno sa svojim velikim prijateljem Skenderom Kulenovićem koji mu je bio i kum.  Kada se rat završio, Branko Ćopić počeo je da uređuje nekoliko dečijih listova u Beogradu i tada shvata da je književnost ono što ga ispunjava i čemu želi da se posveti.

Velika dela

Branko Ćopić pisao je priče za decu, romane, pesme, pripovetke, komedije. U svojim delima veliku pažnju pridaje kritici tadašnje vlasti, pa će zbog jedne takve satirične priče objavljene u časopisu „Jež“ biti oštro osuđivan. No, to ga neće sprečiti da nastavi da stvara po svom nahođenju.

Piščev talenat ogleda se, između ostalog, u načinu na koji humorom prožima svoja dela. Vrlo vešto ga koristeći, otkriva brojne mane tadašnjeg čoveka i vremena u kom se nalazi.

Neka od njegovih najpoznatijih dela su „Doživljaji Nikoletine Bursaća“, „Bašta sljezove boje“, „Osma ofanziva“, „Orlovi rano lete“ i mnoga druga ništa manje vredna od navedenih. Veći deo njih prevođen je na čak 11 svetskih jezika. Za svoj, malo je reći uspešan, književni rad, Branko Ćopić nagrađen je, između ostalog, i „Njegoševom nagradom“ i „Nagradom AVNOJ-a“ 1972. godine. Umire 1984. u Beogradu u svojoj 69. godini života.