Stefan Lazarević na vlast je došao 1389. godine nakon što mu je otac, car Lazar Hrebeljanović, poginuo u Boju na Kosovu. Tada je još uvek bio maloletan, te mu je u vođenju države pomagala majka Milica.

Stefan Lazarević bio je oženjen ćerkom gospodara ostrva Lezbos, Jelenom, a njihov brak ugovoren je prilikom njegovog boravka u Carigradu 1402, iste godine kada je dobio i titulu despota. Oni nisu imali dece niti se Jelena pominje kroz istoriju. Godinu dana nakon dobijanja despotske titule, Stefan Lazarević stupa u vazalske odnose sa Žigmundom, mađarskim kraljem, i od njega na upravu dobija Mačvu, Beograd, Golubac i Srebrenicu. Godine 1405. Beograd će proglasiti svojom prestonicom. Ono što je interesantno jeste da se Stefan Lazarević, prilikom Žigmundovog obnavljanja viteškog reda Zmaja, našao odmah iza samog kralja.

Mir u državi Stefan Lazarević iskoristio je da opismeni Srbiju u oblati politike, ekonomije i kulture. Objavljuje Zakonik o rudnicima čime značajno pospešuje razvoj ove poljoprivredne grane. Period njegove vladavine jeste vreme razvitka Moravskog stila u arhitekturi, stila koji će se lako prepoznati na njegovoj glavnoj zadužbini, manastiru Resava.

Gajio je veliku ljubav prema književnosi i, osim što je voleo da čita, i sam je bio pisac. Njegovo najznačajnije delo jeste Slovoljubve. Svojim pisanjem podstakao je još neke velike ljude toga vremena da se bave književnošću, a kako nije bilo štamparija tada se razvija prepisivačka delatnost.

Kako nije imao dece, Stefan Lazarević je za svog naslednika imenovo sestrića Đurđa i 1427. godine umro u lovu od srčane kapi.

Stefanovi roditelji bili su kralj Milutin i kraljica Ana, ćerka bugarskog cara. Međutim, pošto je Milutinov brak sa Anom bio drugi po redu od ukupno tri, njihov brak proglašen je nevažećim, te je tako Stefan Dečanski ostao uskraćen za pravo na presto. To ga je nateralo da protiv oca podigne bunu.

Nemilosrdni otac

Kralj Milutin se nije dao. Sakupio je vojsku i krenuo na sina. Nedugo potom u njemu je proradio očinski instikt i ponudio je sinu pregovore. Stefan Dečanski bio je dirnut ovim gestom, te je otišao da moli oca za oproštaj. Ali, ispostavilo se da je ovo bio pogrešan korak. Milutin nije imao ni malo milosti prema svome sinu, okovao ga je i poslao u Skoplje gde mu je oduzet vid, a odatle je izgnan u Carigrad. Ipak, neki izvori tvrde da su izvršioci kazne bili potplaćeni, te da Stefan Dečlanski nije oslepljen. No, čitagv život preko očiju je nosio povez, verovatno iz straha od nemilosrdnog oca.

Čudo od Boga

Kada je proglašno da je kralj Milutin umro, Stefan Dečanski objavio je da mu je Sveti Nikola povratio vid i skinuo je povez koji je do tada nosio. Osnovao je jaku stabilnu stranki na čiju stranu je stala i crkva i vratio se u Srbiju predloživši Konstantinu, Milutinovom sinu iz prvog braka koji ga je nasledio na prestolu, da dele vlast. Naravno, Konstantin je odbio ponudu i time započeo borbu za nasleđe.

Konstantin je surovo nastradao u ovoj borbi. Ubijen je tako što su ga klinovima pričvrstili za dasku, a potom ga presekli na pola. Neki spisi kažu da je Stefan Dečanski od njegove lobanje napravio pehar iz kog je pio. Godine 1322, na Bogojavljenje, Stefan Dečanski krunisan je za kralja.

 Za vreme svoje vladavine Stefan Dečanski je proširio Srbiju ka jugu, a nakon svoje najznačajnije, već pomenute bitke, bitke kod Velbužda, protiv Stefana se pobunio sin Dušan, svrgao ga sa prestola, a potom i ubio.

Njegova zadužbina jeste manastir Visoki Dečani, podignut iz zahvalnosti prema Bogu što mu je vratio vid, a nalazi se ispod planine Prokletije, kod Peći.

Kraljevina Srbija tokom Milutinove vladavine počinje sa širenjem ka jugu, priključen joj je severni deo današnje Albanije i veći deo Makedonije. Stefan Uroš II Milutin dosta je ratovao sa Bugarima i u tim borbama bio prilično uspešan s obzirom da je osvojio Braničevo sa Kučevom i Tatirama. Nažalost, igubio je Mačvu sa Beogradom, teritoriju koja je pripadala njegovom bratu kralju Dragutinu.

Stefan Uroš II Millutin podigao je veliki broj manastira i crkava među kojima su i Gračanica, Bogorodica Trojeručica u Skoplju, Bogorodica Ljeviška, Kraljeva crkva u Studenici, manastirska crkva Banjska u Hilandaru u kojoj je i sahranjen. Za vreme njegove vladavine razvio se novi stil u arhitekturi pod nazivom Vardarski stil.

Stefan Uroš II Milutin ženio se čak pet puta, a njegov poslednji brak bio je sa Simonidom. Imao je dva sina i dve kćeri: Stefana, Konstantina, Anu i Zoricu.

Posle njegove smrti izbio je građanski rat i protiv mlađeg sina Konstantina koji je trebalo da nasledi presto ustao je stariji sin Stefan. Zbrka u državi bila je tolika da su pljačkaši napali povorku koja je prenosila kraljevo telo u manastir Banjska.

Kralj Stefan Dragutin podelio je državu na tri dela, a svakim delom vladao je neko od njegopvih bližnjih. Tako je njegova mati kraljica Jelena Anžujska vladala Zetom, Trebinjem, Poibarjem i Plavom. Svom mlađem bratu Milutinu poverio je južni deo države, dok je sebi namenio sever.

Stefan Dragutin verovatno bi vladao duže nego što jeste da se nije dogodila nesreća prilikom koje je slomio nogu. Nakon tog nemilog događaja dolazi do Deževskog sporazuma kada Stefan Dragutin predaje presto svome bratu Milutinu postavljajući uslov da nakon Milutina presto naslede njegovi, Dragutinovi potomci.

Iako je predao presto, Stefan Dragutin nije odustao od vođenja države, pa je tako ipak zadržao vlast nad severnim delom. Osim toga, uspeo je da sina Vladislava oženi nećakom ugarskog kralja i tako dobije Usoru, Soli, Mačvu sa Beogradom i oblasti južno od Beograda.

Stafan Dragutin ostao je upamćen kao sremski kralj, s obzirom da se njegova kraljevina zvala Sremska kraljevina. Njegova prestonica prvobitno je bio grad Debrc, a nešto kasnije seli se u Beograd, grad koji prvi put ulazi u sastav države upravo za vreme Dragutinove vladavine.

Stefan Dragutin podigao je u Arlji u crkvu Svetog Ahilija u kojoj se čuva njegov portret. Pred kraj svog života, kralj Dragutin se zamonašio i tom prilikom dobio ime Teoksit. Nakon smrti sahranjen je u manastiru Đurđevi Stupovi, što mu je i bila želja.

Kada se nikejski vladar teodor II Laskrisa upokojio, na prestolu ga je zamenio Mihailo VIII Paleolog sa kojim je Stefan Uroš I uspeo da sklopi prijateljstvo, te je samim tim ujedinjenje sa Ugarskom bilo mnogo jednostavnije. Međutim, srpska vojska napada u Ugarskoj Mačvansku banovinu, te tom prilikom srpski kralj biva zarobljen. Nakon što je oslobođen, Stefan Uroš I pristaje na ponudu da njegov sin Dragutin oženi Katelinu, kćer ugarskog kralja Stefana V. Ali, pošto brak nije uspeo, Stefan Uroš I okreće se Karlu Anžujskom, vladaru Sicilije koji je bio žestok protivnik vizantijskog cara.

Kada je Stefan Uroš I ukinuo titule vladara kneza Duklje i Huma i kada je centralizovao vlast, njegov sin Dragutin tome se žestoko usprotivio. Napao je svoga oca i oteo mu vlast 1276. godine zahvaljujući pomoći vojske svoga tasta, ugarskog kralja.

Nakon ovog poraza, Stefan Uroš I se zamonašio u Humu prilikom čega je dobio ime Simeon. Već naredne 1277. godine tu je i umro. Ktitor je manastira Sopoćani u kome je i sahranjen.

Pariski život

Petar I Karađorđević je, sudeći po mnogim izvorima, bio umetnička duša. Svoj život u Parizu proveo je ugalvnom za slikarskim platnom, obilazeći izložbe istog karaktera, a njegova velika pasija bila je i fotografija. Bavio se i naučnim radom, te je 1868. godine preveo knjigu O slobodi, koju je napisao ugledni engleski filozof Džon Stjuart Mil.

Posve ambiciozni mladić, Petar je odlikovan Legijom časti zahvaljujući učešću u borbama koje je vodio zajedno sa Legijom stranaca francuske vojske kojoj se pridružio 1870. godine.

Preduzimljivi kralj

Petar I Karađorđević za kralja je proglašen 1903. godine kada su zaverenici ubili kralja Aleksandra Obrenovića i njegovu supruga Dragu Mašin. Međutim, zemlja koju je sada imao u svojim rukama ni malo nije bila stabilna. Imao je pune ruke posla kako bi je izvukao iz krize u kojoj je bila i doveo je u red.

Zahvaljujući komandi kralja Petra I, Srbija je uspela da odnese pobedu u Prvom i Drugom Balkanskom ratu od kojih je jedan vođen protiv Turske, a drugi protiv Bugarske. Nedugo po njihovom završetku, pre samog početka Prvog svetskog rata, kralj zbog bolesti kraljevska ovlašćenja daje prestolonasledniku Aleksandru I Karađorđević.

Umire u Beogradu, 16. avgusta 1921. Njegovo telo preneseno je na Oplenac, njegovu zadužbinu, a zahvaljujući svojim zaslugama u ratovima u srpskoj istoriji i narodu ostaje zapamćen kao Petar I Oslobodilac.

Srpsko-bugarski rat

Milan Obrenović je za kralja proglašen 1882. godine. Političkim životom polako zavladava haos. U Srbiji počinju da se formiraju političke stranke, a narod biva sve nezadovoljniji. Seljaci su, zahvaljujući podršci radikali, organizovali i Timočku bunu usmerenu protiv Milanove vladavine, ali je on zajedno sa vojskom uspeo da je uguši.

Želeći da osvoji Makedoniju i time proširi svoju teritoriju, kralj Milan Obrenović ulazi u rat sa Bugarskom. Na njegovo veliko nezadovoljstvo, Srbija biva poražena 1885. godine, te je kralj prinuđen da sklopi mir u Bukureštu.

Ne dugo nakon ovog rata, zaverenici su pokušali da izvrše atentat na kralja Milana, ali im to nije pošlo za rukom. Oni su, naime, presekli grede od njegovog kupatila, pa te činjenice navode na pomiso da su atentatori možda čak neki od njemu bliskih ljudi s obzirom da su uspeli da stignu čak do njegovih intimnih odaja.

Abdikacija i proterivanje iz Srbije

Na Dan Kraljevine 1889. godine, Milan Obrenović napušta presto. S obzirom da je kralj Aleksandar još uvek bio maloletan, kralj Milan je prema Ustavu odredio tri namesnika koji će voditi državu dok Aleksandar ne napuni dovoljno godina da bi mogao sam da vlada.

Samo tri godine nakon abdikacije, Milan Obrenović biva proteran iz zemlje. Povratak je usledio 1897. kada ga je sin kralj Aleksandar imenovao za vrhovnog zapovednika aktivne vojske. Iako je sin bio tako milostiv prema njmu, Milan Obrenović ga ipak nije podržao u želji da se oženi Dragom Mašin i zauvek napušta i njega i zemlju.

Kralj Milan umro je od upale pluća 1901. godine, a njegov grob nalazi se pored groba kneginje Ljubice u Krušedolu.

Nesuglasice sa Vizantijom

Stefan Nemanja je za vreme vladavine svoga brata Tihomira upravljao župama Reke, Ibar, Rasina, Toplica, a titulu velikog župana dobija 1166. godine. Igrajući ovu veoma važnu ulogu, zaključio je da je najbolje da oslonac potraži u Ugarskoj i Mletačkoj Republici okrenuvši tako leđa vizantijskom caru Komninu. Međutim, vrlo brzo je shvatio da je načinio grešku zbog koje bi možda mogla da ispašta čitava Srbija. Naime, poverenje koje je Stefan Nemanja imao u Mađare poljuljalo se onog trenutka kada je na ugarskom prestolu došlo do smene vlasti. U to isto vreme, Komninova vojska kreće u napad na Srbiju. Kako bi spasao svoju zemlju, svoj narod i povratio carevo poverenje, Stefan Nemanja odlazi pred njega sa užetom oko vrata, bos, predaje mu mač i moli za oprost. Poštedevši ga, ali želeći da ga ponizi, Komnin ga kroz čitav Carigrad sprovodi kao roba.

Doprinos Srbiji

Veliki župan se u mnogome oslanjao i na crkvu koja je nastojala da mu pomogne, te tako pravoslavlje zahvaljujući njemu postaje državna vera, a širom Srbije počinju da niču velelepni manastiri i crkve, te samim tim raste i broj pravoslavnih vernika.

Tokom svoje vladavine, koja je trajala od 1166. do 1196. godine, Stefan Nemanja je uspeo da proširi granice Srbije do moravske i kosovsko-metohijske doline.

Sveti Simeon

Nakon trideset godina posve uspešne vladavine, Stefan Nemanja se odriče prestola u korist Stefana, svog srednjeg sina. Vukan, njegov najstariji sin, na upravu dobija Hvosno, Toplicu i Zetu, a najmlađi Rastko svoj život posvećuje Bogu, odlazi u manastir na Svetoj Gori gde postaje monah Sava. Sveti Sava danas se slavi 27. januara.

Sledeći Savin primer, Stefan Nemanja i njegova supruga Ana takođe će se zamonašiti. On dobija ime Simeon, a Ana postaje Anastasija. Zajedno sa Svetim Savom 1199. godine podiže na Svetoj Gori manastir Hilandar. Godine 1200. umire, a nakon nekoliko godina od njegove smrt srpska pravoslavna crkva proglašava ga za svetitelja.

Karađorđev prezir prema Turcima bio je ogroman, ali nije bio nemilosrdan samo prema njima. Neki izvori kažu da je nedugo nakon sopstvene ženidbe ubio nekog Turčina zbog čega nije mogao da ostane u Srbiji, pa je odbegao sa čitavom porodicom. Međutim, njegov otac koji je dugi niz godina služio Turke nije želeo da otežava sebi i svojoj porodici, te je zaključio da je najrazumnije da se pomiri sa tom činjenicom i nastavi da im služi. Kako nije pristao na ženine molbe da odustane od te zamisli, Karađorđe ga je ubio.

No, to nije jedini član njegove porodice koji je stradao od Karađorđeve ruke. Svog brata Marinka obesio je pred kućom zbog toga što je jednog stanovnika Topole bio optužio za nasilničko ponašanje. 

Prvi srpski ustanaka

Krajem 18. i početkom 19. veka Turci su postali još okrutniji, a kap koja je prelila čašu bila je tzv. seča knezova koju su sprovele dahije. Njome su hteli da zaplaše Srbe i uguše ustanak koji još nije ni počeo, a za koji su znali da se priprema. Međutim, seča knezova izazvala je potpuno suprotan efekat, te je na Saboru u Orašcu na Sretenje Gospodnje 1804. godine doneta odluka da se podigne Prvi srpski ustanak, a za vođu je izabran Karađorđe . Strog, disciplinovan, okrutan, uporan, Karađorđe je odneo pobedu na Mišaru, Ivankovcu, Novom Pazaru i mnogim drugim mestima nad turskom vojskom koja je u većem broju slučajeva bila fizički spremnija i opremljenija.

Posle mira sklopljenog u Bukureštu, svađe među narodom bile su sve češće i svakim danom sve ozbiljnije, što se naravno odrazilo i na njihovo delovanje u Ustanku. Karađorđe zaključuje da više nema svrhe nastavljati borbu, te 1813. godine beži u Austriju. Mnogi će ovaj potez osuditi kao kukavički, a njegov povratak u Srbiju kao ogromnu želju za vlasti koja i dalje tinja u njemu, s obzirom da se sa Milošem Obrenovićem dogovorio o zajedničkoj akciji. Međutim, na njegovo naređenje, Karađorđe je ubijen 1817. godine.

Aleksandar I Karađorđević proveo je detinjstvo u Crnoj Gori, dok osnovnu školu završava u Ženevi odakle nastavlja školovanje u Sankt Peterburgu i, najzad, u Beogradu u kojem pohađa vojnu školu. Važno je napomenuti da je Aleksandrov deda bio crnogorski kralj Nikola I Petrović, a kršteni kum Nikolaj II Aleksandrovič. Početak njegove karijere počinje onoga trenutka kada se stariji brat Đorđe odrekne nasledstva prestola i ta uloga pripadne njemu.

Sada već prestolonaslednik Aleksandar I Karađorđević učestvovao je u Prvom i Drugom balkanskom ratu i kao zapovednik Prve armije odneo veliki broj pobeda. Još značajniju ulogu imao je u Prvom svetskom ratu tokom kojeg se kralj Petar I povlači, a on postaje regent. Na čelu sa regentom Aleksandrom i vojvodama Živojinom Mišićem, Stepom Stepanovićem i Petrom Bojovićem, 1978. godine probijen je Solunski front.

Kada je u avgustu 1921. godine umro kralj Petar I, Aleksandar postaje kralj, a već sledeće godine ženi se rumunskom princezom Marijom, te se iz ovog braka rađaju Petar, Tomislav i Andrej.

Diktatura

Od januara 1929, pa sve do septembra 1931. godine na snazi će biti šestojanuarska diktatura koju je zaveo Aleksandar I Karađorđević raspustivši Narodnu skupštinu i proglasivši ideologiju „integralnog jugoslovenstva“. Tada kraljevina dobija i novo ime – Jugoslavija. Međutim, šestojanuarska diktatura biće ukinuta kada kralj donese novi, Oktroisani ustav.

Oktroisani ili septembarski ustav imao je za cilj da podstakne nacionalno jedinstvo i tada je Kraljevina Jugoslavija proglašena za ustavnu umesto naslednu i parlamentarnu monarhiju.

Ubistvo kralja

Atentat na kralja zbio se u Marseju zbog čega je poznatiji kao Marsejski atentat. Oktobra 1934. godine Aleksandar I Karađorđević otišao je u posetu Francuskoj sa namerom da ojača odbrambeni savez od nacističke nemačke. Međutim, hrvatske ustaše i vnatrešna makedonska revolucionarna organizacija su ga tom prilikom ubile, baš kao i Luja Bartua, ministra spoljnih poslova u Francuskoj. Izvršilac ubistava bio je Vlado Černozemski, dok je Bartua ubio jedan od policajaca želeći da spreći Černozemskog. Sahranjen je u zadužbini kralja Petra I na Oplencu, a njegova smrt predstavljala je ogroman gubitak za čitavu zemlju.

Obožavalac tetovaža

Zanimljivo je da je kraj Aleksandar I Karađorđević bio veliki ljubitelj tetovaža, pa je i sam imao jednu na telo. Naime, na grudima mu je izrađena velika tetovaža na kojoj je predstavljen pruski jednoglavi orao raširenih krila koji u jednoj ruci drži mač, u drugoj šaru, dok mu na glavi počiva heraldička kruna.

Srpski ustanci

Knez Miloš Obrenović bio je najstariji sin Višnje Gojković i Teodora Mihailović, a imao je i polusestru i polubraću po majci koja je prethodno imala još jedan brak. Miloš se tada prezivao Teodorović i služio je u porodici jednog imućnog trgovca stokom. Prezime Obrenović preuzeo je od brata Milana, ali je počeo da ga koristi tek nakon bratovljeve smrti. Bio je ponosan što za brata ima tako istaknutog vojvodu, marljivo je učio od njega, pratio svaki njegov gest, te je zajedno sa njim učestvovao u značajnijim bitkama Prvog srpskog ustanka. S obzirom da se istakao u njima, od Karađorđa je na upravu dobio Užičku nahiju.

Drugi srpski ustanak, podignut u Takovu 1815. doneo je dogovor između knjaza i Ali-paše, što je Srbiji donelo brojne privilegije od izuzetnog značaja. Vlast je želeo samo za sebe i nije birao sredstva da to i postigne. Uspevao je da potkupi Turke, a onih koji su predstavljali pretnju za njegovu apsolutističku vladavinu se uspešno rešavao. Tako je i 1817. godine naredio da se ubije Karađorđe, nakon što ga je ovaj posetio i predložio mu da zajedno organizuju ustanak.

Godine 1830. Knez Miloš Obrenović dobio je Hatišerif, sultanov dokument o delimičnoj unutrašjoj samoupravi i slobodnoj školi. U ovo vreme privreda počinje da cveta, a u zemlju pristižu obrazovani lekari, inženjeri i stručnjaci iz mnogih drugih oblasti. S druge strane, tada po prvi put srpski studenti odlaze na školovanje u inostranstvo, naročito u Rusiju, Nemačku, Austriju i Ugarsku.

Izgnanstvo

Određene grupacije bile su izraziti protivnici Miloševog načina vladanja, te su poštopoto želeli da ga izmene. Godine 1835. donet je Sretenjski ustav. Međutim, vrlo brzo je zamenjen Turskim ustavom koji je podrazumevao nekoliko savetnika koje knez nije mogao da otpusti i koji su morali učestvovati u upravljenju državom. Nezadovoljan, knez Miloš Obrenović abdicira 1839.

Vlast je pala u ruke starjeg sina Milana koji je, bolešljiv, umro posle samo mesec dana. Vlast je nasledio Milanov brat Mihailo, ali pošto se, kada je u pitanju vođenje države, ugledao na oca, vrlo brzo ga je zamenio Karađorđev sin Aleksandar. No, nakon skoro dvadeset godina ignanstva, Svetoandrejska skupština dozvolila je Milošu da se vrati u zemlju, te je 1848. ponovo započeo svoju vladavinu. Ona je bila kratkog daha, sve do 1860. godine, jer Miloš tada umire.

Godine 1353. car Lazar Hrebeljanović oženio se Milicom, ćerkom kneza Vratka koji je bio iz roda Nemanjića. Sa Milicom je imao osmoro dece: ćerku Maru, koja je bila udata za Vuka Brankovića, Draganu, Teodoru, Jelenu, Oliveru, čiji je suprug bio osmanski sultan Bajazit I, sina Stefana, srpkog kneza i despota, Vuka i Dobrivoja.

Car Lazar Hrebeljanović dao je sebi titulu gospodara svih Srba, a vladarsko ime bilo mu je Stefan. Zahvaljujući njemu, crkvena anatema skinuta je sa Srbije kada je carigradki patrijarh Flotej poslao jermonahe Marka i Mateja da to svećano urade, te je 1375. godine izabran prvi srpski patrijarh.

Godine 1373. car Lazar je zajedno sa kraljem Ludvigom I i bosanskim banom Tvrtkom porazio župana Nikolu Altomanovića, koji je pokušao da od Dubrovnika oduzme Ston i Pelješac. Zarobili su ga, oslepeli i podelili među sobom oblast koja mu je pripadala, a car Lazar i njegov zet Vuk Branković dobili su oblast od Rudnika do Kosova.

Knez Lazar imao je veliku želju da pomiri Pećku i Carigradsku patrijaršiju u čemu je i uspeo 1375. godine. Čin je obavljen u Peći u prisustvu ne samo crkvenih velikodostojnika, već i velikog broja velmoža.

Na Vidovdan, 28. juna 1389. godine, odigrala se bitka na Kosovu, kada je srpska država branila od Turaka južnu granicu svoje teritorije. U ovoj bici najviše se istakao Miloš Obilić, koga je Vuk Branković osudio kao izdajnika, iako je sam to bio. Obilić je uspeo da ubije sultana Murata. No, i caru Lazaru je ubrzo odrubljena glava.

Kako bi se nakon bitke sklopio mir sa Turskom koja bi dozvolila i prenošenje Lazarevih moštiju, njegova ćerka Olivera morala je da ode u harem Bajazita I 1390. Godinu dana kasnije, njegove mošti prenesene su u njegovu zadužbinu, manastir Ravanicu.