Vrnjačka Banja

Pored postojeće crkve, dvorac Belimarković je u Vrnjačkoj Banji najstariji građevinski objekat i podignut je iznad izvora tople vode. Njegovu gradnju dirigovao je Franc Vinter, ugledni austrijski građevinski inženjer, dok je za idejno rešenje zaslužan Pavle Denic, takođe vrsni građevinski inženjer. Stvaraocima ovog današnjeg spomenika kulture uzor su bili severno-italijansko-poljski dvorci. Naime, jasno se oseća duh romantičarskog istorizma, ali i nezaobilazni renesansni elementi. Prilikom gradnje koristio se beli mermer koji je poreklo vodio iz generalovog ličnog majdana ispod planine Goč.

General, a potom njegovi naslednici, u njemu su živeli sve do 1968. godine kada je objekat otkupljen i proglašen kulturnim dobrom Srbije kojim danas upravlja Kulturni centar Vrnjačka Banja.

Danas, u prostorima ovoga dvorca, nalazi se Zavičajni muzej koji nudi posetiocima svoje bogate istorijske, arheološke, etnografske, umetničke i prirodnjačke zbirke. Stalna postavka muzeja podrazumeva tri izložbe, a to su Ladarište – praistorija Vrnjaca, Etnografsko naslede Vrnjacke Banje i Spomen soba generala Belimarkovića, a u sezoni se postavlja i Umetnička zbirka Zamka kulture, koja obuhvata slike, skulpture i grafiku srpskih autora iz druge polovine 20. veka.

Prva izložba su zapravo tragovi najstarijeg naseljavanja na teritoriji Vrnjačke Banje, a potiču čak iz mlađeg kamenog doba. Druga izložba se bavi načinom života stanovnika vrnjačke teritorije u periodu od druge polovine 19. do šezdesetih godina 20. veka. Treća izložba, izložba Spomen soba generala Belimarkovića podrazumeva deo nameštaja i predmeta koje je koristio general Jovan Belimarković.

Osim izložbi, u današnjem Zamku kulture se održavaju i razna druga kulturna dešavanja kao što su koncerti, promocije knjiga, predavanja i dr.

Srpsko-bugarski rat

Milan Obrenović je za kralja proglašen 1882. godine. Političkim životom polako zavladava haos. U Srbiji počinju da se formiraju političke stranke, a narod biva sve nezadovoljniji. Seljaci su, zahvaljujući podršci radikali, organizovali i Timočku bunu usmerenu protiv Milanove vladavine, ali je on zajedno sa vojskom uspeo da je uguši.

Želeći da osvoji Makedoniju i time proširi svoju teritoriju, kralj Milan Obrenović ulazi u rat sa Bugarskom. Na njegovo veliko nezadovoljstvo, Srbija biva poražena 1885. godine, te je kralj prinuđen da sklopi mir u Bukureštu.

Ne dugo nakon ovog rata, zaverenici su pokušali da izvrše atentat na kralja Milana, ali im to nije pošlo za rukom. Oni su, naime, presekli grede od njegovog kupatila, pa te činjenice navode na pomiso da su atentatori možda čak neki od njemu bliskih ljudi s obzirom da su uspeli da stignu čak do njegovih intimnih odaja.

Abdikacija i proterivanje iz Srbije

Na Dan Kraljevine 1889. godine, Milan Obrenović napušta presto. S obzirom da je kralj Aleksandar još uvek bio maloletan, kralj Milan je prema Ustavu odredio tri namesnika koji će voditi državu dok Aleksandar ne napuni dovoljno godina da bi mogao sam da vlada.

Samo tri godine nakon abdikacije, Milan Obrenović biva proteran iz zemlje. Povratak je usledio 1897. kada ga je sin kralj Aleksandar imenovao za vrhovnog zapovednika aktivne vojske. Iako je sin bio tako milostiv prema njmu, Milan Obrenović ga ipak nije podržao u želji da se oženi Dragom Mašin i zauvek napušta i njega i zemlju.

Kralj Milan umro je od upale pluća 1901. godine, a njegov grob nalazi se pored groba kneginje Ljubice u Krušedolu.

Srpski ustanci

Knez Miloš Obrenović bio je najstariji sin Višnje Gojković i Teodora Mihailović, a imao je i polusestru i polubraću po majci koja je prethodno imala još jedan brak. Miloš se tada prezivao Teodorović i služio je u porodici jednog imućnog trgovca stokom. Prezime Obrenović preuzeo je od brata Milana, ali je počeo da ga koristi tek nakon bratovljeve smrti. Bio je ponosan što za brata ima tako istaknutog vojvodu, marljivo je učio od njega, pratio svaki njegov gest, te je zajedno sa njim učestvovao u značajnijim bitkama Prvog srpskog ustanka. S obzirom da se istakao u njima, od Karađorđa je na upravu dobio Užičku nahiju.

Drugi srpski ustanak, podignut u Takovu 1815. doneo je dogovor između knjaza i Ali-paše, što je Srbiji donelo brojne privilegije od izuzetnog značaja. Vlast je želeo samo za sebe i nije birao sredstva da to i postigne. Uspevao je da potkupi Turke, a onih koji su predstavljali pretnju za njegovu apsolutističku vladavinu se uspešno rešavao. Tako je i 1817. godine naredio da se ubije Karađorđe, nakon što ga je ovaj posetio i predložio mu da zajedno organizuju ustanak.

Godine 1830. Knez Miloš Obrenović dobio je Hatišerif, sultanov dokument o delimičnoj unutrašjoj samoupravi i slobodnoj školi. U ovo vreme privreda počinje da cveta, a u zemlju pristižu obrazovani lekari, inženjeri i stručnjaci iz mnogih drugih oblasti. S druge strane, tada po prvi put srpski studenti odlaze na školovanje u inostranstvo, naročito u Rusiju, Nemačku, Austriju i Ugarsku.

Izgnanstvo

Određene grupacije bile su izraziti protivnici Miloševog načina vladanja, te su poštopoto želeli da ga izmene. Godine 1835. donet je Sretenjski ustav. Međutim, vrlo brzo je zamenjen Turskim ustavom koji je podrazumevao nekoliko savetnika koje knez nije mogao da otpusti i koji su morali učestvovati u upravljenju državom. Nezadovoljan, knez Miloš Obrenović abdicira 1839.

Vlast je pala u ruke starjeg sina Milana koji je, bolešljiv, umro posle samo mesec dana. Vlast je nasledio Milanov brat Mihailo, ali pošto se, kada je u pitanju vođenje države, ugledao na oca, vrlo brzo ga je zamenio Karađorđev sin Aleksandar. No, nakon skoro dvadeset godina ignanstva, Svetoandrejska skupština dozvolila je Milošu da se vrati u zemlju, te je 1848. ponovo započeo svoju vladavinu. Ona je bila kratkog daha, sve do 1860. godine, jer Miloš tada umire.