Jedan deo sela Kamena Gora prekriven je vrlo gustom četinarskom šumom i kojoj se pri šetnji može naići na ne jedan, već bukvalno sto izvora vode koji nikad do sada nisu presušili. Simbol ovog mesta jeste crni bor. Pod njim su se, dok nije bilo crkve, okupljali stanovnici ovoga naselja i tu obavljali kako bogosluženja tako i pričešće. Sveti bor, kako su ga nazvali, je zaštićen kao prirodni spomenik I kategorije, a od starijih se neretko može čuti da se u njega i zaklinju.

U neposrednoj blizini Kamene Gore nalazi se planina Crni vrh, a tu su i petljanske pećine koje raspolažu bogatstvom stalaktita i stalagmita. Najlepša pećina, bar po rečima meštana sela Kamena Gora, jeste Kurtova jama.

Između Prvog i Drugog svetskog rata, Kamena Gora je proglašena za vazdušnu banju. I dan danas je prepuna čistog vazduha, nezagađene prirode i spremna da sve to nesebično podeli sa svojim posetiocima.

Manastir Mileševa mesto je krunisanja sestrića cara Dušana, Tvrtka I Kotromanića, kada je 1377. godine zvanično proglašen za kralja Bosne i Srbije. Godine 1446. Stefan Vukčić Kosača proglasio je sebe u ovom velelepnom manastiru za “hercega od Svetog Save”, pa otuda i naziv Hercegovina. Vladislav nNmanjić, čija je ovo zadužbina, sahrajen je upravo ovde.

Mileševske freske

Osim što je jedno od najznačajnijih duhvnih središta, manastir Mileševa dostigao je i same vrhove umetničkog kvaliteta. Građen je u vreme kada se neguje forma klasične antike, a što dalje beži od dekorativnosti.

Freske koje krase manastir od izuzetnog su umetničkog značaja. Za to su najvećim delom zaslužni umetnici iz Grčke koje je Vladislav pozivao, a koji su se školovali u gradovima u kojima se izuzetno pridavala važnost mozaičkoj tehnici: Solunu, Carigradu, Nikeji. Pod kupolom se može uživati u sceni pročešća apostola, gde je Hrist naslikan kao u crkvi Svete Sofije na Ohridu, dok se na dva zapadna pilastra nalaze Josif i Bogorodica sa Isusom i Simeon i Ana.

Beli Anđeo

Najpoznatija freska kojom se manastir Mileševa ponosi je svakako Beli Anđeo, deo kompozicije “Mironosice na Hristovom grobu”. Na zidu je prikazan anđeo koji, odeven u belo, sedi na velikom kamenu i mironosicama pokazuje prazan grob Isusa Hrista koji je vaskrsao. Freska je nastala u 13. veku, a u 16. je preko nje naslikana druga. Bilo je potrebno sačekati 20. vek da se ova novija ukloni i da Beli Anđeo ponovo zasija sa zida.

Freska se odlikuje monumentalnošću, a pokreti su široki i slobodni. Nema dekorativnosti, te je bela haljina u koju je anđeo odeven naslikana tako da prevoji nisu prenaglašeni, te se sva pažnja usmerava na mirno lice i ruku anđela.

Video signal poslat preko satelita mogućim živim bićima van planete Zemlje sadržao je sliku Belog Anđela, baš kao i signal koji su Evropljani poslali Amerikancima polovinom 20. veka kao simbol mira.