Završivši školu, Simo Matavulj počeo je da radi kao nastavnik u Dalmaciji, a potom i u Crnoj Gori. Ljubav prema putovanju odvešće ga u mnoge evropske gradove od kojih će jedan biti i Pariz u kojem ostaje da živi godinu dana. Nakon pariskog života dolazi u Srbiju da predaje kao nastavnik u gimnaziji.

Simo Matavulj jedan od najznačajnijih predstavnika srpskog realizma. Napisao je za svoga života oko sedamdeset pripovedaka i novela (S mora i planine, S Jadrana, Primorska obličja, Pilipenda…), a valja pomenuti i dva romana Uskok i Bakonja Fra Brne. Njegov književni rad čine i putopisi, književni članci, sveske uspomena i dve drame. Što se tiče njegovog prevodilačkog rada, najveće interesovanje gajio je prema francuskim piscima, pa je tako, između ostalog, preveo Zolin San, Molijerovog Mizantropa, Vogieove Zimse priče.

Simo Matavulj umro je 1908. godine u Beogradu, a od 1904. bio je redovni član Srpske kraljevske akademije.