Stefan Lazarević na vlast je došao 1389. godine nakon što mu je otac, car Lazar Hrebeljanović, poginuo u Boju na Kosovu. Tada je još uvek bio maloletan, te mu je u vođenju države pomagala majka Milica.

Stefan Lazarević bio je oženjen ćerkom gospodara ostrva Lezbos, Jelenom, a njihov brak ugovoren je prilikom njegovog boravka u Carigradu 1402, iste godine kada je dobio i titulu despota. Oni nisu imali dece niti se Jelena pominje kroz istoriju. Godinu dana nakon dobijanja despotske titule, Stefan Lazarević stupa u vazalske odnose sa Žigmundom, mađarskim kraljem, i od njega na upravu dobija Mačvu, Beograd, Golubac i Srebrenicu. Godine 1405. Beograd će proglasiti svojom prestonicom. Ono što je interesantno jeste da se Stefan Lazarević, prilikom Žigmundovog obnavljanja viteškog reda Zmaja, našao odmah iza samog kralja.

Mir u državi Stefan Lazarević iskoristio je da opismeni Srbiju u oblati politike, ekonomije i kulture. Objavljuje Zakonik o rudnicima čime značajno pospešuje razvoj ove poljoprivredne grane. Period njegove vladavine jeste vreme razvitka Moravskog stila u arhitekturi, stila koji će se lako prepoznati na njegovoj glavnoj zadužbini, manastiru Resava.

Gajio je veliku ljubav prema književnosi i, osim što je voleo da čita, i sam je bio pisac. Njegovo najznačajnije delo jeste Slovoljubve. Svojim pisanjem podstakao je još neke velike ljude toga vremena da se bave književnošću, a kako nije bilo štamparija tada se razvija prepisivačka delatnost.

Kako nije imao dece, Stefan Lazarević je za svog naslednika imenovo sestrića Đurđa i 1427. godine umro u lovu od srčane kapi.

Godine 1353. car Lazar Hrebeljanović oženio se Milicom, ćerkom kneza Vratka koji je bio iz roda Nemanjića. Sa Milicom je imao osmoro dece: ćerku Maru, koja je bila udata za Vuka Brankovića, Draganu, Teodoru, Jelenu, Oliveru, čiji je suprug bio osmanski sultan Bajazit I, sina Stefana, srpkog kneza i despota, Vuka i Dobrivoja.

Car Lazar Hrebeljanović dao je sebi titulu gospodara svih Srba, a vladarsko ime bilo mu je Stefan. Zahvaljujući njemu, crkvena anatema skinuta je sa Srbije kada je carigradki patrijarh Flotej poslao jermonahe Marka i Mateja da to svećano urade, te je 1375. godine izabran prvi srpski patrijarh.

Godine 1373. car Lazar je zajedno sa kraljem Ludvigom I i bosanskim banom Tvrtkom porazio župana Nikolu Altomanovića, koji je pokušao da od Dubrovnika oduzme Ston i Pelješac. Zarobili su ga, oslepeli i podelili među sobom oblast koja mu je pripadala, a car Lazar i njegov zet Vuk Branković dobili su oblast od Rudnika do Kosova.

Knez Lazar imao je veliku želju da pomiri Pećku i Carigradsku patrijaršiju u čemu je i uspeo 1375. godine. Čin je obavljen u Peći u prisustvu ne samo crkvenih velikodostojnika, već i velikog broja velmoža.

Na Vidovdan, 28. juna 1389. godine, odigrala se bitka na Kosovu, kada je srpska država branila od Turaka južnu granicu svoje teritorije. U ovoj bici najviše se istakao Miloš Obilić, koga je Vuk Branković osudio kao izdajnika, iako je sam to bio. Obilić je uspeo da ubije sultana Murata. No, i caru Lazaru je ubrzo odrubljena glava.

Kako bi se nakon bitke sklopio mir sa Turskom koja bi dozvolila i prenošenje Lazarevih moštiju, njegova ćerka Olivera morala je da ode u harem Bajazita I 1390. Godinu dana kasnije, njegove mošti prenesene su u njegovu zadužbinu, manastir Ravanicu.