Detinjstvo

Inače, Branko Radičević se rodio kao Aleksije, s obzirom da je rođen dan uoči kojeg se slavi ovaj svetac. Međutim, promeniće svoje ime u Branko pre nego što objavi svoju prvu knjigu. Interesovanje za pisanje verovatno je probudila i očeva književna delatnost. Naime, otac Todor je bio činovnik, ali je izuzetno cenio vredna dela, pa je jedno takvo Šilerovo i preveo, a to je „Viljem Tel“.

Sa svojih šest godina Branko Radičević dolazi sa roditeljima u Zemun, gde završava osnovnu školu, a kasnije se seli u Sremske Karlovce i tamo pohađa gimnaziju. U svojoj pesmi „Đački rastanak“ izražava želju da u tu bude i sahranjen. Pohađajući Karlovačku gimnaziju počinje da piše svoje prve stihove kada se u njemu javlja i oduševljenje Vukovom reformom.

Veliki počeci

Studije prava odlučio je da upiše u Beču. Međutim, nakon tri godine rešio je da napusti fakultet. Ulazi u krug Vukovih saradnika i prijatelja i počinje intenzivno da stvara velika dela. Svoju prvu knjigu pesama Branko Radičević objavljuje u Beču 1847. godine kada su objavljeni i Vukov prevod „Novog zaveta“, „Gorski vijenac“ Petra Petrovića Njegoša, ali i „Rat za srpski jezik i pravopis“ Đure Daničića.

Dve godine kasnije, 1849, u Beču ponovo upisuje fakultet, ali ovoga puta Medicinski. Međutim, oboleo je od tuberkuloze, ali se nije predao i nastavio je svoj rad, te 1851. objavljuje drugu zbirku pesama.

Ipak, bolest ga je savladala i Branko Radičevič umire u jednoj bečkoj bolnici 1853, a još jedna zbirka pesama objavljena je posthumno. Trideset godina od njegove smrti, pesnikovi ostaci preneti su iz Beča, gde je prvobitno bio sahranjen, u Stražilovo.

Njegove najpoznatije pesme su već pomenuti „Đački rastanak“, „Kad mladijah umreti“ i pesma koju je Zdravko Čolić mnogo kasnije upotpunio notama „Kad si zvezda sele moja“.