Završivši školu, Simo Matavulj počeo je da radi kao nastavnik u Dalmaciji, a potom i u Crnoj Gori. Ljubav prema putovanju odvešće ga u mnoge evropske gradove od kojih će jedan biti i Pariz u kojem ostaje da živi godinu dana. Nakon pariskog života dolazi u Srbiju da predaje kao nastavnik u gimnaziji.

Simo Matavulj jedan od najznačajnijih predstavnika srpskog realizma. Napisao je za svoga života oko sedamdeset pripovedaka i novela (S mora i planine, S Jadrana, Primorska obličja, Pilipenda…), a valja pomenuti i dva romana Uskok i Bakonja Fra Brne. Njegov književni rad čine i putopisi, književni članci, sveske uspomena i dve drame. Što se tiče njegovog prevodilačkog rada, najveće interesovanje gajio je prema francuskim piscima, pa je tako, između ostalog, preveo Zolin San, Molijerovog Mizantropa, Vogieove Zimse priče.

Simo Matavulj umro je 1908. godine u Beogradu, a od 1904. bio je redovni član Srpske kraljevske akademije.

Laza Lazarević je, osim prema medicini, gajio ogromnu ljubav prema književnosti. Za deset godina knjiženog rada napisao je samo devet pripovedaka, a sačuvano je i osam nedovršenih: Prvi put s ocem na jutrenje, Školska ikona, U dobri čas hajduci, Na bunaru, Verter, Sve će to narod pozlatiti, Vetar i On zna sve. Deveta pripovetka jeste Švabica, ali nju Laza Lazarević nikada nije objavio, verovatno verujući da je previše autobiografska. Svetlost dana ugledala je sedam godina nakon njegove smrti.

Laza Lazarević bio je oženjen Poleksijom, sestrom jednog od njegovih najboljih prijatelja Koste Hristića. Imali su tri sina i jednu kćer. Na njihou veliku nesreću, dva sina su im preminula na rukama i to jedan sa mesec, a drugi sa nepunih godinu dana.

Danas se u Šapcu svake godine dodeljuje Nagrada Laza Lazarević za najbolju neobjavljenu pripovetku na srpskom jeziku.