Obrazovanje na prvom mestu

Prve dane u velikoj, novoj, obećanoj zemlji, Mihajlo Pupin provodio je radeći vrlo teške poslove. Međutim, zahvaljujući svojoj upornosti, svojim ambicijama i podsticaju ljudi koji su u njemu videli da je rođen da stvara velika dela, uspeo je da odskoči mnogo dalje od toga. Evo šta on kaže u svojoj autobiografiji “Sa pašnjaka do naučenjaka”: “Zа mlаdog doseljenikа i nije nesrećа dа se ovdje iskrcа bez prebijene pаre u džepu; zа mlаdog čovjekа uopšte nije nesrećа biti bez novcа, аko se odlučio dа sаm sebi krči put sаmostаlnom životu, pod uslovom dа u sebi imа dovoljno snаge dа sаvlаdа sve teškoće sа kojimа bi se sukobio.” On je, sudeći po njegovim delima, imao neverovatne količine snage.

Pet godina kasnije po dolasku u Ameriku, Mihajlo Pupin upisuje Kolumbija univerzitet u Njujorku, a nakon toga nastavlja studiranje u Engleskoj i Berlinu. Nakon odbrane doktorske disertacije kod širom sveta poznatog teorijskog i eksperimentalnog fizičara Helmholca, Mihajlo Pupin dobio je posao koji su mnogi priželjkivali – mesto profesora teorijske fizike na Kolumbija univerzitetu, gde će raditi sve do penzionisanja 1929. godine. U svojoj 81. godini, Pupin umire 1935.

Pupinovi pronalasci

Njegov najpoznatiji pronalazak, kojim je vrlo značajno uticao na svet telekomunikacija, jeste tzv. “Pupinova teorija”. Zahvaljujući ovoj teoriji, otklonjeno je štetno dejstvo kapacitivnosti vodovoda, što se manifestovalo šumom prilikom razgovora telefonom. Ovo je rešio tako što je induktivne kalemove pozicionirao na strogo određenim rastojanjima duž vodovoda.

Svakako, to nije bio njegov jedini patent. Pored ovog objavio je još 33, među kojima su i talasni provodnik, radiofonski prijemnik, aperiodični pilotni provodnik, zvučni generator, višestruka antena za prenošenje električnih talasa, aparat za selektivno pojačavanje, mašina za namotavanje, bežično prenošenje električnih signala…

Godine 1946. u Beogradu je osnovan univerzitet koji nosi njegovo ime, a o njegovom doprinosu govori i činjenica da je jedan krater na Mesecu nazvan Mihajlo Pupin. U saradnji sa Kolumbija univerzitetom na kome je radio, o njemu je, na osnovu pomenute autobiografije, snimljen i film.

U 18. veku, kada je Idvor pripadao Pančevačkom okrugu, ovde nije bilo puno stanovnika. Naprotiv, tek poneka kuća, a sve zbog surove kuge koja je, nažalost, uspela da odnese mnogo života. Oni koji su preživeli odlučili su da se premeste, te su se od prvobitnog položaja za samo nekoliko kilometara pomerili južno. Tipično pogranično naselje po austrugarskom sistemu izgradili su četrdesetih godina 18. veka. Ni danas Idvor nema mnogo stanovnika, svega 1.200.

Zahvaljujući Mahajlu Pupinu, Idvor je poznat ne samo Srbima, već i čitavom svetu. U čast ovog velikog naučnika, 1979. godine otvoren je muzejski komleks koji danas sadrži njegovu rodnu kuću, muzej “Mihajlo Pupin” i Narodni Dom kulture “Mihajlo Pupin”. Vajar Aleksandar Zarin zaslužan je za velelepni spomenik koji krasi inače prekrasni park. Pa, zašto biste propustili da pogledate blago Idvora i naučite sve što niste znali o Pupinu?