S obzirom da se bratstvo manastira istaklo u Kočinoj krajini pomažući namirnicama vojsku Koče Aranđelovića 1788. godine, Turci su zapalili manastir, a monasi su, kako bi se zaštitili, pobegli. Kada je manastir zapaljen, u njemu je otkrivena i riznica u zidu iza ikona u kojoj je kneginja Milica skrila blago, između ostalog i krunu kneza Lazara. Manastir Ljubostinja je nakon toga obnovljen tek u 19. veku.

Moravska arhitektura dovela je do toga da manastir svojim izgledom oduševljava čak i one koji se ne razumeju naročito u arhitekturu. Što se tiče fresaka, levo od ulaza nalazi se freska na kojoj je prikazana kneginja Milica, zatim knez Lazar, a sa desne strane je freska despota Stefana i njegovog brata Vuka.

Najznačajniji dar koji je manastir Ljubostinja ikada dobio jeste pokrov sa pohvalom knezu Lazaru koji je na svili izvezla u zlatu Jefimija, Uglješina žena. Ona je takođe sahranjena u Ljubostinji i grob joj se nalazi sa desne strane ulaza u crkvu.

Lekovita voda

Banja Vrdnik najviše je poznata po svom izvoru kisele mineralne vode koji je otkriven tek 50ih godina prošloga veka, a što se tiče njegovih kapaciteta, on daje čak 50 litara vode u minutu. Ipak, to nije jedini. Tu je i izvor čija temperatura može dostići čak 33 stepena, zbog čega se koristi za lečenje reumatizma, ali i mnogih drugih zdravstvenih tegoba.

Manastir Vrdnik

Još jedan od razloga zašto banja Vrdnik privlači ne samo domaće, već i inostrane turiste jeste manastir Vrdnik čiji je osnivač car Lazar. Za vreme najezde Turaka bio je spaljen, uništen do temelja, ali su ga monasi iz Ravanice vrlo brzo obnovili, a ubrzo u njemu sahranili i Lazarove mošti koje će kasnije biti premeštene u manastir Ravanicu. Sve do 1941. godine manastir će čuvati odeću, pokrov za lice i mnogobrojne vredne predmete koji su nekada bili u vlasništvu kneza Lazara. Ipak, danas ovde počiva samo deo moštiju i po koji komad njegove odeće.

Mošti svete velikomučenice Anastasije i deo moštiju svetog Teodora Tirona takođe čine deo manastirskog blaga, baš kao i svetinje sa groba Hristovog.

Godine 1353. car Lazar Hrebeljanović oženio se Milicom, ćerkom kneza Vratka koji je bio iz roda Nemanjića. Sa Milicom je imao osmoro dece: ćerku Maru, koja je bila udata za Vuka Brankovića, Draganu, Teodoru, Jelenu, Oliveru, čiji je suprug bio osmanski sultan Bajazit I, sina Stefana, srpkog kneza i despota, Vuka i Dobrivoja.

Car Lazar Hrebeljanović dao je sebi titulu gospodara svih Srba, a vladarsko ime bilo mu je Stefan. Zahvaljujući njemu, crkvena anatema skinuta je sa Srbije kada je carigradki patrijarh Flotej poslao jermonahe Marka i Mateja da to svećano urade, te je 1375. godine izabran prvi srpski patrijarh.

Godine 1373. car Lazar je zajedno sa kraljem Ludvigom I i bosanskim banom Tvrtkom porazio župana Nikolu Altomanovića, koji je pokušao da od Dubrovnika oduzme Ston i Pelješac. Zarobili su ga, oslepeli i podelili među sobom oblast koja mu je pripadala, a car Lazar i njegov zet Vuk Branković dobili su oblast od Rudnika do Kosova.

Knez Lazar imao je veliku želju da pomiri Pećku i Carigradsku patrijaršiju u čemu je i uspeo 1375. godine. Čin je obavljen u Peći u prisustvu ne samo crkvenih velikodostojnika, već i velikog broja velmoža.

Na Vidovdan, 28. juna 1389. godine, odigrala se bitka na Kosovu, kada je srpska država branila od Turaka južnu granicu svoje teritorije. U ovoj bici najviše se istakao Miloš Obilić, koga je Vuk Branković osudio kao izdajnika, iako je sam to bio. Obilić je uspeo da ubije sultana Murata. No, i caru Lazaru je ubrzo odrubljena glava.

Kako bi se nakon bitke sklopio mir sa Turskom koja bi dozvolila i prenošenje Lazarevih moštiju, njegova ćerka Olivera morala je da ode u harem Bajazita I 1390. Godinu dana kasnije, njegove mošti prenesene su u njegovu zadužbinu, manastir Ravanicu.