Tako je Ivo Andrić odrastao u Višegradu u kojem je završio osnovnu školu. Potom, ponovo se vraća u Sarajevo i tamo završava Veliku gimnaziju. U to vreme, živeo je sa majkom koja je bila radnica u jednoj fabrici ćilima. Odmah po završetku srednje škole, Ivo Andrić kao odličan učenik dobija stipendiju i u Zagrebu upisuje Mudroslovni fakultet Kraljevskog sveučilišta Franje Josipa I.

Još kao vrlo mlad, Ivo Andrić objavljivao je recenzije o knjigama, pesme, zapažanja koja se tiču najrazličitijih izložbi u Savremeniku, Hrvatskoj riječi i Hrvatskom pokretu. Njegovo prvo objavljeno značajno delo jeste Ex Ponto, pesme u prozi. Objavljeno je 1918, godinu dana po izlasku iz zatvora u kome je boravio kao pripadnik nacionalno-revolucionarne omladine.

Godine 1923. Ivo Andrić nastavlja studije na Filozofskom fakultetu u Gracu gde je postavljen za vicekonzula. Međutim, vrlo brzo istu funkciju dobija i u Madridu u kojem će živeti nekoliko godina. U Višegrad se vraća tek skoro 10 godina nakon završetka Drugog svetskog rata.

Godine 1961. list Borba piše da je Ivo Andrić potencijalni dobitnik Nobelove nagrade za književnost. Prognoze su bile tačne, te tako svega sedam dana kasnije Ivo Andriću zaista dobija pomenutu prestižnu nagradu za delo Na Drni ćuprija. Nedugo potom dobija i Specijalnu Vukovu nagradu od skupštine Kulturno-prosvetne zajednice Srbije.

Ivo Andrić umro je 1975. godine nakon teške borbe koju je vodio zbog izuzetno ozbiljnog poremećaja moždanog krvotoka. Iste godine, u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu, položena je urna ovog velikog pisca i čoveka.

Njegova najznačajnija dela su Na Drini ćuprija, Ex Ponto, Jelena, žena koje nema, Omerpaša Latas, O priči i pričanju, Travnička hronika, Most na Žepi, Prokleta avlija, Aska i vuk i mnoga druga.