Dvorac Ilion gleda na travnjak na čijem mestu je nekada bio prostrani, vrlo ukusno uređeni park, dok se u dvorištu zamka nalazi česma Patrijarhovac. Česma je sagrađena 60-ih godina 19. veka, a posvećena je Bogojavljenju.

Danas se u dvorcu nalazi Gradski muzej Sremskih Karlovaca sa etnološkom zbirkom predmeta, a tu su i soba i kuhinja koje potiču iz perioda nastanka zamka.

Danas, u velikom dvorcu se nalazi osnovna škola Branko Radičević, dok mali dvorac još uvek nema svoju namenu. No, i jedan i drugi su spomenici kulture od izuzetno velikog značaja baš kao i park prirode u kome su smešteni.

Staklena sudbina

I jedan i drugi dvorac Lazarebić bili su nešto najveličanstvenije u mestu Veliko Središte. Naime, reč je o manje-više siromašnom mestu, sa kućama čiji kvalitet je bio daleko ispod proseka, dok su ove dve građevine potpuno odudarale od takve okoline. Braća Lazarević su bila vrlo ponosna na svoj posed, ali sve im je uvek bilo nedovoljno luksuzno. Stalno su hteli više, stalno još. Naslutićete, preterali su u svojim prohtevima.

Lazarevići su obožavali zimu, do te mere da su uspeli sebi da omoguće da se sankaju čak i tokom leta. Naime, iz Pančeva su naručivali staklo po kome su se klizali. Međutim, žena jednog od braće je propala kroz staklenu stazu i skroz se isekla. No, oni na ovo upozorenje nisu ni obratili pažnju, već su nastavili da uživaju u zimskim čarolijama u sred leta.

Leto pre napuštanja dvorca, Lazareviću su naručili da im se donese specijalno mat staklo. Međutim, u trenutku kada su se spustili sankama po njemu, naglo je zahladnelo i staklo je od silne hladnoće puklo na bezbroj delova. Od tada, braća su obolela od staklene bolesti, te je staklo počelo da im se priviđa svuda. Ubrzo nakon toga napustili su zamak.

Gradeći dvorac Kapetanovo, stvaraoci su uzor pronalazi u srednjevekovnim zamcima, te su ga izgradili u neogotičkom stilu. U pitanju su vrlo skladne proporcije koje odgovaraju romantičarskim načelima koja se tiču tipa i oblika građevine. Prozori na spratu imaju prelomljen tzv. gotski lk, a završavaju se polulučno. Što se tiče prizemlja, ono je kao imitacija kamenih blokova četvrtastog oblika sa ispupčenom soklom. Prvih godina njegovog postojanja, dvorac je bio okružen parkom ispunjenim zelenilom u centru kojeg se nalazila fontana.

Legenda o dvorcu Kapetanovo

Bilo je leto, avgust 1938. godine. Vlasnik zamka, Botka Bela, izgubio je svoje bogatstvo. Međutim, to još i nije bila tako velika nesreća u poređenju sa onom koja je usledila samo nekoliko dana kasnije pošto je saznao da je bankrotirao. Njegova žena, nemogavši da se pomiri sa gubitkom dvorca, polila se benzinom i zapalila. Sve što je ostalo od nje nakon tog nemilog događaja bio je pramen njene plave kose. Taj pramen dugo je obletao oko dvorca. Legenda kaže da se, posle ove tragedije, svake godine na Svetog Iliju, u jednoj od odaja zamka pojavljuje senka plavokose žene.

Dvorac Kapetanovo danas je adaptiran u hotel, ali i registrovan kao spomenik kulture.

Negde početkom 20. veka, vojvođanski veleposednik Bogdan Dunđerski nasledio je od svoga oca 2500 jutara zemlje, koje je iskoristio da na ovom posedu izgradi dvorac koji će po njemu i dobiti ime. Neki su mišljenja da ga je sagradio iz čistog inata kako bi dokazao zlim jezicima da nije propao. Dvorac je bio ostvarenje njegovih momačkih snova: u njemu je neretko organizovao zabave kojima su prisustvovali najugledniji ljudi toga vremena, ali i mnošvo prelepih žena koje su uživale u njegovom društvu. Dunđerski se zbog ljubavi prema ovakovom načinu života nikada nije oženio.

Dvorac Dunđerski nastao je u periodu od 1919. do 1923. godine. Čine ga četiri ugaone kule neogotskog stila, a ulazi, kojih inače ima dva, pripadaju neoklasičnom stilu. Zid kojim je Fantast obgrljen je vrlo nizak, a krase ga dve monumentalne kapije napravljene od kovanog gvožđa.

Kapela Svetog Đorđa po svom izgledu pripada neovizantijskom stilu. Za oslikavanje ikonostasa zaslužan je čuveni srpski slikar Uroš Predić, inače veliki prijatelj Bogdana Dunđerskog, koji se postarao za umetničku vrednost kapele.

Što se tiče ergele u okviru ovog kompleksa, ona je najpoznatija ne samo kod nas, već i u čitavoj Evropi, s obzirom da je godinama davala najbolja grla. Nekada, ona je brojala skoro 1500 rasnih konja, dok ih danas nema ni 100. Raspoređeni su u šest konjušnica, a tu se nalazi i staza za treniranje galopera.

Osamdesetih godina 20. veka dvorac Dunđerski preuređen je u hotel. Ime Fantast, koje danas nosi , potiče od imena najboljeg konja koji je ova ergela dala.

Za izgradnju Kaštela zaslužna je porodica Agošton koja se postarala da na ceremoniji njegovog otvaranja svira čuveni Franc List. Prostrana balska dvorana nekada je bila omiljeno mesto okupljanja svih viđenijih ljudi toga mesta i šire, a danas je ona pretvorena u restoran u čijem predivnom ambijentu i ukusnoj hrani uživaju i domaći i strani turisti. Svakako, i preostali deo dvorca je renoviran i adaptiran u hotel.

Pored dvorca Kaštel, u ovom malom selu nalazi se katolička crkva iz druge polovine 19. veka, zadužbina Lazara Lukača. U njoj se nalaze tri velike ikone koje je naslikao holanđanin Van der Ven, a to su Krštenje Hristovo, Sv. Elizabeta i Judita.

Nešto malo dalje smeštena je pravoslavna crkva Svetog Nikole za koju se smatra da je najstarija na ovom području. Naime, podignuta je još 1711. godine, a današnji ikonostas potiče s kraja 19. veka i delo je anonimnog slikara.