Srednju školu završava u Šapcu, najvećem gradu Mačve, a dalje obrazovanje nastavlja na Akademiji likovnih umetnosti po čijem završetku se seli u Pariz, nezaobilazni grad gotovo svih velikih umetnika. Milić od Mačve svoju prvu samostalnu izložbu otvara u Beogradu 1959. godine, a pet godina kasnije ponoviće uspeh i u Ženevi. Treba napomenuti da je bio i jedan od 13 ponosnih članova umetničke grupe Medijala, osnovane 1953. godine u Beogradu u Domu omladine.

Milić od Mačve opredelio se za nadrealizam sa primesama naive, a naročito je poznat po lebdećim balvanima koji dominiraju njegovim slikama. Međutim, nije bio talentovan samo za slikarstvo, već i za arhitekturu, poeziju i vajarstvo.

Njegov umetnički duh uticao je i na njegovo razlikovanje u odevanju. Naime, bio je prepoznatljiv po svom dugom crnom plaštu u kombinaciji sa crnom beretkom, a u ruci je uvek nosio štap.

Po svojoj smrti sahranjen je u Beogradu u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Jedno vreme Branislav Petronijević radio je kao profesor Beogradskog Univerziteta na odseku za filozofiju. Tokom Prvog svetskog rata vreme je provodio u Londonu i Parizu. Od 1920. godine bio je član Srpske Kraljevske Akademije.

Branislav Petronijević bio je u potpunosti posvećen nauci čitavog svog života. Objavio je ukupno 53 originalna načela i otkrića. On sam je smatrao da je najviši nivo, kada je u pitanju nauka, dostigao u matematici.

Objavio je veliki broj tekstova o paleontologiji, biologiji, uporednoj anatomiji, fizici, hemiji, astronomiji i o istoriji pomenutih nauka. Najzapaženije rezultate postigao je proučavajući fosile ptica. Doneo je niz značajnih podataka o poreklu, razvoju, taksonomiji i karakteristikama praptica, a sve to proučavajući detaljno skelet Arheopteriksa.

Zahvaljujući moći njegovih analitičkih misli, njihovoj dubini, zahvaljujući njegovoj kreativnosti, intuiciji, a naročito njegovoj originalnosti koncipiranja, Branislav Petronijević je dostigao vrhunac metafizičke misli. Zbog toga je uživao veliki ugled ne samo u svojoj zemlji, Evropi, već i u čitavom svetu.

Branislav Petronijević umire u Beogradu 4. marta 1954. godine, a proglašen je za najznačajniju ličnost Valjevskog okruka ikada, a njegova bista nalazi se u ubskom parku.

Počeci

Svoju pesničku karijeru Milena Pavlović Barili započela je vrlo rano, već sa sedam godina kada je, boraveći u Rimu, napisala svoju prvu pesmu. Ni dar za slikarstvo nije pokazala mnogo kasnije. Već sa 13 godina primlojena je na Kraljevsku umetničku školu u Beogradu gde se po prvi put ozbiljnije upoznaje sa ovom vrstom umetnosti.

Po diplomiranju u Beogradu, Milena Pavlović Barili nastavlja studije slikarstva u Minhenu. Međutim, nemački ambijent joj se nije ni malo dopao, ali biva primorana da u njemu ostane s obzirom na zdravstvene probleme koji su je snašli – probleme sa srcem.

Iako se lečila u Minhenu, to je nije sprečavalo da putuje po Francuskoj, obilazi pariske muzeje i povremeno posećuje svoj rodni Požarevac gde priprema svoju prvu samostalnu izložbu, održanu 1928. godine u Novinarskom domu. Od tada, posećene izložbe nastavljaju da se nižu.

Karijera u SAD

Godine 1930. se seli u Španiju, ali njen nemirni duh joj ne dozvoljava da se tu i zadrži, te nedugo potom prelazi u Rim,Pariz i London gde sklapa prijateljstva sa evropskom umetničkom elitom poput Andre Bretona i njemu sličnih.

Godine 1939. Milena Pavlović Barili odlazi u Njujork u kome se pored slikarstva bavi i komercijalnim dizajnom za modne časopise.

Na jednoj od svojih izložbi koja se održala u Vašingtonu, Milena Pavlović Barili upoznaje Roberta Tomasa Astora Goselinija, američkog oficira avijacije sa kojim se venčava u decembru 1943. godine. Nažalost, njihov brak nije dugo potrajao, s obzirom da je samo dve godine kasnije Milenu zadesila iznenadna smrt od srčanog udara. Sahranjena je u Rimu u porodičnoj

grobnici.

Đankarlo Menoti je u znak sećanja na veliku slikarku napisao operu The Saint of Bleecker Street.

Neke od najpoznatijih slika Milene Pavlović Barili jesu Venera sa lampom, Devojka sa svitkom, Tišina, Devojka sa gitarom i mnoge druge.

Pošto je živeo u nekoliko svetskih metropola poput Kembridža, Beča, Milana, Ženeve,  dospeo je i na Bahame gde je sklopio poznantvo sa vrlo neobičnim čovekom, vidovnjakom koji  mu je ukazao na veličinu njegovog slikarskog talenta rekavši mu da je reinkarnacija Jan Van Ajka, slikara Čoveka sa Turbanom, Supružnika Arnolfini i mnogih drugih poznatih dela.

Krajem osamdesetih i početkom devedesetih godina 20. veka Tapijeve slike postaju sve privlačnije ljubiteljima umetnosti, te su samostalne izložbe po čitavom svetu sve brojnije. Izlagao je na Kubi, u Engleskoj, Francuskoj, Americi, Bugarskoj, na Kipru, u Grčkoj, Hrvatskoj, Crnoj Gori, u Nemačkoj, Švajcarskoj, Kini, Japanu, Makedoniji… Zbirka slika Bele kuće, ali i privatna kolekcija nekadašnjeg američkog predsednika Džordža Buša sadrže neke od slika koje je naslikao upravo Dragan Malešević Tapi.

Dragan Malešević Tapi slikao je na platnu i na drvetu, a poslednjih godina svog života bavio se i vajarstvom. Smatraju ga vodećim predstavnikok magičnog i hiperrealizma. Nastojao je da što jasnije naslika ono što vidi tako da je za neke slike vrlo teško proceniti jesu li slike ili fotografije. Slikao je scene iz svakodnevnog života, pejzaže, mrtvu prirodu, ženske aktove, a neke od njegovih najpoznatijih slika su Duh Tesle, Polje sreće, Labudovi, Borba ćurana, Rodezija, Bliher…

Dragan Malešević Tapi iznenada je umro 2002. godine u svojoj 53. godini života.

Studije je završio za samo tri godine. Međutim, tu nije stao. Želeo je da se usavršava i tako postao jedan od najboljih učenika Leopolda Karla Milera, izuzetno cenjenog slikara toga doba.

Za vreme studija nasikao je neke od svojih najpoznatijih slika među kojima su Ranjeni Crnogorac, Guslar, Borba petlova, Izdajica, Kićenje neveste i mnoge druge koje su oduševile čitav svet. Svoje prvo priznanje dobija 1882. godine u Beču za sliku Ranjeni Crnogorac koja je bila izložena na godišnjoj izložbi Akademije koju je pohađao. Ova slika donela mu je prvu nagradu, ali i carsku stipendiju.

Samo godinu dana kasnije seli se u London gde potpisuje ugovor za galeriju Frenč. Iz Londona će nekoliko godina kasnije preći da živi u Minhen, potom u Pariz, da bi se na kraju ponovo vratio u Beč. Tamo umire 1957. godine, ali se urna sa pepelom po njegovoj poslednjoj želji prenosi u voljeni Beograd.

Godine 1970. otvoren je Legat paje Jovanovića gde su izložene slikareve slike, spisi, fotografije, nešto od sačuvanih ličnih stvari, odlikovanja, priznanja, medalje, diplome, ali i štafelaj na kome počiva njegova poslednja slika Buket crvenih ruža.

Po završetku studija, Dobrivoje Božić vratio se u rodnu Srbiju u kojoj se zapošljava u železnikoj radionici u gradu Nišu. U isto vreme počeo je i sa svojim istraživačkim radom koji se ticao kočenja železničkih vozila. Međutim, Prvi svetski rat uticao je na to da bar na neko vreme prestane sa izučavanjem kojem se vraća već 1919. godine.

Svoj patent Dobrivoje Božić prijavio je Međunarodnoj uniji železnica 1925. godine. Samo tri godine kasnije, nakon brojnih testiranja, priznat je Božićev sistem kočenja, ali i kočnica koja je dobila njegovo ime – Božić.

Samo genije kakav je bio Dobrivoje Božić mogao je rešiti ovaj problem. On je, naime, pronašao rešenja rasporednika sa tri radna pritiska, rešenje neiscrpnosti kočnice voza prilikom kočenja, rešenje prepunjenja radne komore, rešenje problema automatske promene sile kočenja u zavisnosti koliko je železničko vozilo opterećeno, povećanje probojne brzine vazduha u glavnom vazdušnom vodu sa 80 na 150 m/sek. Dobrivoje Božić konstruisao je i glavni deo kočnice kojim se sa lokomotive upravlja kočnicom voza.

Po završetku Drugog svetskog rata Dobrivoje Božić odlazi u Ameriku u kojoj će živeti sve do 1964. godine kada se vraća u Beograd u kojem tri godine kasnije i umire.

Krstić kao stvralac slika Studenica,Čačak, Kosovo Polje dao je dobru podlogu slikarki koja će u budućnosti doduše delati apsolutno drugačijim načinom nego u njegovom ateljeu. Prvi učielj pomogao joj je da odebere fakultet koji će pohađati, pa tako Nadežda Petrović odlazi u Minhen gde se upoznaje sa velikim imenima slovenačkog slikarstva Jakopićem, Groharom i Jamom koji su i sami bili na minhenskim studijama.

Nadežda Petrović priredila je svoju prvu izložbu 1900. godine u Beogradu na Velikoj školi i time otpočela svoju uspešnu slikarsku karijeru na domaćem području. Njeni uzori bili su impresionisti sa čijim je radovima imala prilike da se susretne u Minhenu u kom je boravila četiri godine. Zbog odabranog pravca dugo neće biti prihvaćena, šta više, naići će na brojne oštre kritike. Ipak, ostaće verna svom izboru.

Godinu dana Nadežda Petrović boravila je u Francuskoj, u Parizu, gradu koji će je inspirisati da kasnije naslika Most na Seni, Kej na Seni, Bulonjska šuma, Bogorodičina crkva u Parizu. Izlagala je i u Zagrebu, Ljubljani i Rimu, a 1912. godine otvorila je svoju slikarsku školu.

No, osim što je poznata kao slikarka, Nadežda Petrović bila je i dobrovoljna bolničarka na frontu u Prvom balkanskom ratu. Međutim, tada oboleva od pegavog tifusa i umire u Valjevu 3. aprila 1915. godine.

Već tada, kao mlad i ambiciozan slikar, počinje da izlaže svoja dela, jasno obojena uticajem simbolizma i secesije, a osim slikarstva bavi se grafikom, scenografijom i ilustracijom.

Samo par godina kasnije, Sava Šumanović iznajmljuje na Monparnasu u Parizu svoj slikarski atelje i tamo sklapa izuzetno dobra prijateljstva sa mnogim velikim umetnicima toga doba. S obzirom da mu je učitelj tada bio kubista Andre Lot, novonastale Šumanoviće slike imaju elemenata kubizma.

Slika koja mu je donela ogromnu slavu, naročito u Francuskoj, jeste Doručak na travi, naslikana 1927. godine i inspirisana istoimenim delom Kloda Monea. Pesma francuskog pesnika Artura Remboa Pijani brod, ali i Žerikoova slika Splav meduza nadahnuli su ga da uradi sliku Pijana lađa za sedam dana i sedam noći neprekidnog rada.

Kada se vratio u rodno mesto nastavlja da slika, ali ovoga puta pejzaže, a iz nostalgije za Parizom nastala su vredna dela Luksemburški park i Most na Seni.

Za vreme Drugog svetskog rata 1942. godine, Sava Šumanović odveden je u Sremsku Mitrovicu sa još oko 200 Srba koje su ustaše potom streljale i sahranile u zajedničku masovnu grobnicu.

Milankovićeve teorije

Provodeći vreme sa najučenijim ljudima toga doba, čitajući mnoštvo specijalizovane literature, Milutin Milanković počinje sve intenzivnije da se interesuje za klimatologiju. Godine 1920. u Parizu je objavljeno njegovo delo Matematička teorija termičkih fenomena uzrokovanim sunčevim zračenjima, delo koje mu je donelo ogroman uspeh u čitavom svetu.

Milutin Milanković u svojoj drugoj knjizi formuliše teoriju sekularnih pokreta zemljinih polova i teoriju glacijalnih perioda, te otuda i naziv teorija Milankovićevi ciklusi. Ove teorije bilu su na udaru mnogih širom sveta priznatih meteorologa, ali su uspele da im odole i 1976. godine su zvanično priznate.

Milankovićev kalendar

Kalendar koji je izradio Milutin Milanković smatra se najpreciznijim urađenim kalendarom koji, nažalost, nikada nije zaživeo. Bazirao ga je na anulaciji 13 dana i doveden je na isti datum kao Gregorijanski. Prestupne godine mogu biti one koje se mogu deliti sa brojem 4 bez ostatka, a sekularne godine biće samo onda prestupne ako njihov broj vekova daje ostatak 2 ili 6 kada se podeli sa brojem 9. Sve ostale sekularne godine su proste.

Ovaj veliki naučnik upokojio se 12. decembra 1958. godine, a u nasleđe ostavio svoje izume, teorije i mnogobrojne knjige od kojih je roman Kroz vasionu i vekove postao njegov pečat. A za razumevanje Milankovićevog bića i naučnika kojeg je razvijao u sebi svakako su značajni njegovi memoari Uspomene, doživljaji i saznanja.

Obrazovanje na prvom mestu

Prve dane u velikoj, novoj, obećanoj zemlji, Mihajlo Pupin provodio je radeći vrlo teške poslove. Međutim, zahvaljujući svojoj upornosti, svojim ambicijama i podsticaju ljudi koji su u njemu videli da je rođen da stvara velika dela, uspeo je da odskoči mnogo dalje od toga. Evo šta on kaže u svojoj autobiografiji “Sa pašnjaka do naučenjaka”: “Zа mlаdog doseljenikа i nije nesrećа dа se ovdje iskrcа bez prebijene pаre u džepu; zа mlаdog čovjekа uopšte nije nesrećа biti bez novcа, аko se odlučio dа sаm sebi krči put sаmostаlnom životu, pod uslovom dа u sebi imа dovoljno snаge dа sаvlаdа sve teškoće sа kojimа bi se sukobio.” On je, sudeći po njegovim delima, imao neverovatne količine snage.

Pet godina kasnije po dolasku u Ameriku, Mihajlo Pupin upisuje Kolumbija univerzitet u Njujorku, a nakon toga nastavlja studiranje u Engleskoj i Berlinu. Nakon odbrane doktorske disertacije kod širom sveta poznatog teorijskog i eksperimentalnog fizičara Helmholca, Mihajlo Pupin dobio je posao koji su mnogi priželjkivali – mesto profesora teorijske fizike na Kolumbija univerzitetu, gde će raditi sve do penzionisanja 1929. godine. U svojoj 81. godini, Pupin umire 1935.

Pupinovi pronalasci

Njegov najpoznatiji pronalazak, kojim je vrlo značajno uticao na svet telekomunikacija, jeste tzv. “Pupinova teorija”. Zahvaljujući ovoj teoriji, otklonjeno je štetno dejstvo kapacitivnosti vodovoda, što se manifestovalo šumom prilikom razgovora telefonom. Ovo je rešio tako što je induktivne kalemove pozicionirao na strogo određenim rastojanjima duž vodovoda.

Svakako, to nije bio njegov jedini patent. Pored ovog objavio je još 33, među kojima su i talasni provodnik, radiofonski prijemnik, aperiodični pilotni provodnik, zvučni generator, višestruka antena za prenošenje električnih talasa, aparat za selektivno pojačavanje, mašina za namotavanje, bežično prenošenje električnih signala…

Godine 1946. u Beogradu je osnovan univerzitet koji nosi njegovo ime, a o njegovom doprinosu govori i činjenica da je jedan krater na Mesecu nazvan Mihajlo Pupin. U saradnji sa Kolumbija univerzitetom na kome je radio, o njemu je, na osnovu pomenute autobiografije, snimljen i film.

Bio je četvrto dete Milutina i Georgine koji su pored njega imali sina Daneta i tri ćerke: Angelinu, Milku i Maricu. Na nesreću čitave porodice, najstariji sin vrlo rano umire nakon pada sa konja. Nakon tog nemilog događaja, cela porodica Tesla seli se u Gospić odakle će mladi Nikola nastaviti svoje školovanje u Karlovcima na Visokoj realnoj gimnaziji.

Detinjstvo

Sa samo 19 godina Nikola Tesla oboleo je od kolere. Mnogi su verovali da neće preživeti tu opaku bolest, a njega je u život vratila činjenica da će mu otac dopustiti da umesto svešteničkog poziva odabere prirodne nauke koje su ga istinski zanimale.

Mlad i ambiciozan, još tada daleko ispred svoje generacije, 1875. godine upisuje Višu tešničku školu u Gracu. Uspesi koje je postizao kao student rasli su iz dana u dan, njegovo učenje, ideje koje je imao oduševljavale su su ne samo njegove vršnjake, već i predavače koji su bili zasenjeni njime. Iz sveg srca želeo je da opravda poverenje oca koji mu je dozvolio da odstupi od porodične tradicije, ali ga je jako bolelo što kod njega ne vidi ni trunku ponosa. Nakon očeve smrti shvatio je da je otac bio zabrinut zbog njegovih prevelikih ambicija o čemu su ga obaveštavali Nikolini profesori koji su mu predlagali da ga “ispiše sa fakulteta ukoliko neće da se ubije prekomernim radom”, kako Tesla navodi u jednoj svojoj knjizi.

Pošto nije dobio traženu stipendiju od Matice srpske nakon očeve smrti, Tesla se seli u Prag gde nastavlja studije. Međutim, nikada ih nije završio, što nije sprečilo da postane jedan od najslavnijih ljudi svih vremena.

Prva radna iskustva

Oko 1882. godine zaposlio se u Budimpešti u Centralnom telegrafskom uredu, gde usavršava aparat za pojačanje glasa kod telefona. Te iste godine došao je i na ideju o obrtnom magnetnom polju, te dobija i preporuku svojih nadređenih za rad u Edisonovom kontinentalnom društvu u Parizu. S obzirom na Teslin marljiv rad, odgovornost sa kojom je obavljao važne poslove, Edison ga 1884. zapošljava u svojoj laboratoriji u Njujorku, ali ga nezadovoljan saradnjom napušta samo godinu dana kasnije i sa investitorima osniva “Tesla Arc Light Co”.

Tokom boravka kod Edisona, Nikola Tesla došao je do epohalnih otkrića kao što su naizmenična struja, indukcioni motor, struje visoke frekvencije, obrtno magnetno polje, radio, telekomanda radio talasima, transformator. U vlastitoj kompaniji patentira motore i generatore naizmeničnih polifaznih struja. Nakon predavanja koje je održao o svojim poznatim pronalascima i prijavljivanja novih, kompanija Vestinghaus nudi mu predlog da otkupi iste i počinje njihova velika saradnja.

Nijagarini vodopadi i “Rat struja”

Oduševljen Nijagarinim vodopadima, Nikola Tesla želeo je na njima da sagradi orgomnu turbinu koja će gradu davati struju, a Vestinghaus finansiraće izgradnju ove prve električne centrale na naizmeničnu struju. Danas, na ovom mestu stoji veliki spomenik u čast Nikole Tesle koji je izuzetno mnogo doprineo.

Vrlo brzo nastupa takozvani “Rat struja” u kome su pristalice jednosmerne struje najstrašnije osudile upotrebu naizmenične. Ipak, svetska izložba održana u Čikagu bila je osvetljena zahvaljujući naizmeničnoj struji što je predstavljalo jednu od Teslinih pobeda.

A onda je usledio još revolucionarniji izum: bežični prenos električne energijue i signala. Tada je američkoj vojsi pokazao i model radijskog upravljanja broda, neku vrstu robotke, ali i patentirao svećicu za benzinske motore sa unutrašnjim sagorevanjem.

U Kolorado Springsu, gde se seli 1899. godine, dokazuje je da je zemlja provodnik i proizvodi višemetarske veštačke munje vršeći pražnjenje od čak nekoliko miliona volti. Nikola Tesla tvrdio je i da je registrovao radio-signale koji nisu zemaljskog porekla, ali su naučne zajednice odbijale da mu u to poveruju. Međutim, on je verovao svojim otkrićima i veliki deo života posvetio je slanju signala na Mars.

Simptomi koje je Tesla počeo da ispoljava po završetku Prvog svetskog rata bili su, prema rečima mnogih, “znaci ludila”. Bio je opterećen brojem tri, te je svaki put obilazio zgradu tri puta pre nego što u nju uđe, a u njemu je bio prisutan i veliki strah od mikroba.

Starost i smrt

Godine 1934. pismenim putem se zahvaljuje Mihailu Pupinu koji je imao ideju da najsnažnije američke vodeće kompanije osnuju fond zahvaljujući kome će Tesla biti obezbeđen sve do kraja života. Ipak, odbija tu ponudu insistirajući da prima samo skromnu penziju vlade Jugoslavije.

Njegov najbolji prijatelj bio je golub, nakon čijeg uginuća zapada u tešku melanholiju. Ipak, to ga ni malo ne sprečava da radi i spava svega dva sata. Tvrdio je da se za tako kratak vremenski period može kvalitetnije odmoriti nego neko ko u spavanju provodi osam sati, koliko se preporučuje. Verovao je da ne bi znao šta će od tolike energije kada bi na san potrošio više od tih par sati.

Tokom čitavog svog samačkog života nije imao dom. Živeo je po raznoraznim nižerazrednim hotelima, a u jednom je i preminuo 1943. godine od srčane tromboze. Njengovo telo je kremirano i danas se nalazi u Muzeju Nikole Tesle u Beogradu zajedno sa svim sačuvanim predmetima iz njegovog života.