Srednju školu završava u Šapcu, najvećem gradu Mačve, a dalje obrazovanje nastavlja na Akademiji likovnih umetnosti po čijem završetku se seli u Pariz, nezaobilazni grad gotovo svih velikih umetnika. Milić od Mačve svoju prvu samostalnu izložbu otvara u Beogradu 1959. godine, a pet godina kasnije ponoviće uspeh i u Ženevi. Treba napomenuti da je bio i jedan od 13 ponosnih članova umetničke grupe Medijala, osnovane 1953. godine u Beogradu u Domu omladine.

Milić od Mačve opredelio se za nadrealizam sa primesama naive, a naročito je poznat po lebdećim balvanima koji dominiraju njegovim slikama. Međutim, nije bio talentovan samo za slikarstvo, već i za arhitekturu, poeziju i vajarstvo.

Njegov umetnički duh uticao je i na njegovo razlikovanje u odevanju. Naime, bio je prepoznatljiv po svom dugom crnom plaštu u kombinaciji sa crnom beretkom, a u ruci je uvek nosio štap.

Po svojoj smrti sahranjen je u Beogradu u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

Jedno vreme Branislav Petronijević radio je kao profesor Beogradskog Univerziteta na odseku za filozofiju. Tokom Prvog svetskog rata vreme je provodio u Londonu i Parizu. Od 1920. godine bio je član Srpske Kraljevske Akademije.

Branislav Petronijević bio je u potpunosti posvećen nauci čitavog svog života. Objavio je ukupno 53 originalna načela i otkrića. On sam je smatrao da je najviši nivo, kada je u pitanju nauka, dostigao u matematici.

Objavio je veliki broj tekstova o paleontologiji, biologiji, uporednoj anatomiji, fizici, hemiji, astronomiji i o istoriji pomenutih nauka. Najzapaženije rezultate postigao je proučavajući fosile ptica. Doneo je niz značajnih podataka o poreklu, razvoju, taksonomiji i karakteristikama praptica, a sve to proučavajući detaljno skelet Arheopteriksa.

Zahvaljujući moći njegovih analitičkih misli, njihovoj dubini, zahvaljujući njegovoj kreativnosti, intuiciji, a naročito njegovoj originalnosti koncipiranja, Branislav Petronijević je dostigao vrhunac metafizičke misli. Zbog toga je uživao veliki ugled ne samo u svojoj zemlji, Evropi, već i u čitavom svetu.

Branislav Petronijević umire u Beogradu 4. marta 1954. godine, a proglašen je za najznačajniju ličnost Valjevskog okruka ikada, a njegova bista nalazi se u ubskom parku.

Počeci

Svoju pesničku karijeru Milena Pavlović Barili započela je vrlo rano, već sa sedam godina kada je, boraveći u Rimu, napisala svoju prvu pesmu. Ni dar za slikarstvo nije pokazala mnogo kasnije. Već sa 13 godina primlojena je na Kraljevsku umetničku školu u Beogradu gde se po prvi put ozbiljnije upoznaje sa ovom vrstom umetnosti.

Po diplomiranju u Beogradu, Milena Pavlović Barili nastavlja studije slikarstva u Minhenu. Međutim, nemački ambijent joj se nije ni malo dopao, ali biva primorana da u njemu ostane s obzirom na zdravstvene probleme koji su je snašli – probleme sa srcem.

Iako se lečila u Minhenu, to je nije sprečavalo da putuje po Francuskoj, obilazi pariske muzeje i povremeno posećuje svoj rodni Požarevac gde priprema svoju prvu samostalnu izložbu, održanu 1928. godine u Novinarskom domu. Od tada, posećene izložbe nastavljaju da se nižu.

Karijera u SAD

Godine 1930. se seli u Španiju, ali njen nemirni duh joj ne dozvoljava da se tu i zadrži, te nedugo potom prelazi u Rim,Pariz i London gde sklapa prijateljstva sa evropskom umetničkom elitom poput Andre Bretona i njemu sličnih.

Godine 1939. Milena Pavlović Barili odlazi u Njujork u kome se pored slikarstva bavi i komercijalnim dizajnom za modne časopise.

Na jednoj od svojih izložbi koja se održala u Vašingtonu, Milena Pavlović Barili upoznaje Roberta Tomasa Astora Goselinija, američkog oficira avijacije sa kojim se venčava u decembru 1943. godine. Nažalost, njihov brak nije dugo potrajao, s obzirom da je samo dve godine kasnije Milenu zadesila iznenadna smrt od srčanog udara. Sahranjena je u Rimu u porodičnoj

grobnici.

Đankarlo Menoti je u znak sećanja na veliku slikarku napisao operu The Saint of Bleecker Street.

Neke od najpoznatijih slika Milene Pavlović Barili jesu Venera sa lampom, Devojka sa svitkom, Tišina, Devojka sa gitarom i mnoge druge.

Pošto je živeo u nekoliko svetskih metropola poput Kembridža, Beča, Milana, Ženeve,  dospeo je i na Bahame gde je sklopio poznantvo sa vrlo neobičnim čovekom, vidovnjakom koji  mu je ukazao na veličinu njegovog slikarskog talenta rekavši mu da je reinkarnacija Jan Van Ajka, slikara Čoveka sa Turbanom, Supružnika Arnolfini i mnogih drugih poznatih dela.

Krajem osamdesetih i početkom devedesetih godina 20. veka Tapijeve slike postaju sve privlačnije ljubiteljima umetnosti, te su samostalne izložbe po čitavom svetu sve brojnije. Izlagao je na Kubi, u Engleskoj, Francuskoj, Americi, Bugarskoj, na Kipru, u Grčkoj, Hrvatskoj, Crnoj Gori, u Nemačkoj, Švajcarskoj, Kini, Japanu, Makedoniji… Zbirka slika Bele kuće, ali i privatna kolekcija nekadašnjeg američkog predsednika Džordža Buša sadrže neke od slika koje je naslikao upravo Dragan Malešević Tapi.

Dragan Malešević Tapi slikao je na platnu i na drvetu, a poslednjih godina svog života bavio se i vajarstvom. Smatraju ga vodećim predstavnikok magičnog i hiperrealizma. Nastojao je da što jasnije naslika ono što vidi tako da je za neke slike vrlo teško proceniti jesu li slike ili fotografije. Slikao je scene iz svakodnevnog života, pejzaže, mrtvu prirodu, ženske aktove, a neke od njegovih najpoznatijih slika su Duh Tesle, Polje sreće, Labudovi, Borba ćurana, Rodezija, Bliher…

Dragan Malešević Tapi iznenada je umro 2002. godine u svojoj 53. godini života.

Studije je završio za samo tri godine. Međutim, tu nije stao. Želeo je da se usavršava i tako postao jedan od najboljih učenika Leopolda Karla Milera, izuzetno cenjenog slikara toga doba.

Za vreme studija nasikao je neke od svojih najpoznatijih slika među kojima su Ranjeni Crnogorac, Guslar, Borba petlova, Izdajica, Kićenje neveste i mnoge druge koje su oduševile čitav svet. Svoje prvo priznanje dobija 1882. godine u Beču za sliku Ranjeni Crnogorac koja je bila izložena na godišnjoj izložbi Akademije koju je pohađao. Ova slika donela mu je prvu nagradu, ali i carsku stipendiju.

Samo godinu dana kasnije seli se u London gde potpisuje ugovor za galeriju Frenč. Iz Londona će nekoliko godina kasnije preći da živi u Minhen, potom u Pariz, da bi se na kraju ponovo vratio u Beč. Tamo umire 1957. godine, ali se urna sa pepelom po njegovoj poslednjoj želji prenosi u voljeni Beograd.

Godine 1970. otvoren je Legat paje Jovanovića gde su izložene slikareve slike, spisi, fotografije, nešto od sačuvanih ličnih stvari, odlikovanja, priznanja, medalje, diplome, ali i štafelaj na kome počiva njegova poslednja slika Buket crvenih ruža.

Po završetku studija, Dobrivoje Božić vratio se u rodnu Srbiju u kojoj se zapošljava u železnikoj radionici u gradu Nišu. U isto vreme počeo je i sa svojim istraživačkim radom koji se ticao kočenja železničkih vozila. Međutim, Prvi svetski rat uticao je na to da bar na neko vreme prestane sa izučavanjem kojem se vraća već 1919. godine.

Svoj patent Dobrivoje Božić prijavio je Međunarodnoj uniji železnica 1925. godine. Samo tri godine kasnije, nakon brojnih testiranja, priznat je Božićev sistem kočenja, ali i kočnica koja je dobila njegovo ime – Božić.

Samo genije kakav je bio Dobrivoje Božić mogao je rešiti ovaj problem. On je, naime, pronašao rešenja rasporednika sa tri radna pritiska, rešenje neiscrpnosti kočnice voza prilikom kočenja, rešenje prepunjenja radne komore, rešenje problema automatske promene sile kočenja u zavisnosti koliko je železničko vozilo opterećeno, povećanje probojne brzine vazduha u glavnom vazdušnom vodu sa 80 na 150 m/sek. Dobrivoje Božić konstruisao je i glavni deo kočnice kojim se sa lokomotive upravlja kočnicom voza.

Po završetku Drugog svetskog rata Dobrivoje Božić odlazi u Ameriku u kojoj će živeti sve do 1964. godine kada se vraća u Beograd u kojem tri godine kasnije i umire.

Milankovićeve teorije

Provodeći vreme sa najučenijim ljudima toga doba, čitajući mnoštvo specijalizovane literature, Milutin Milanković počinje sve intenzivnije da se interesuje za klimatologiju. Godine 1920. u Parizu je objavljeno njegovo delo Matematička teorija termičkih fenomena uzrokovanim sunčevim zračenjima, delo koje mu je donelo ogroman uspeh u čitavom svetu.

Milutin Milanković u svojoj drugoj knjizi formuliše teoriju sekularnih pokreta zemljinih polova i teoriju glacijalnih perioda, te otuda i naziv teorija Milankovićevi ciklusi. Ove teorije bilu su na udaru mnogih širom sveta priznatih meteorologa, ali su uspele da im odole i 1976. godine su zvanično priznate.

Milankovićev kalendar

Kalendar koji je izradio Milutin Milanković smatra se najpreciznijim urađenim kalendarom koji, nažalost, nikada nije zaživeo. Bazirao ga je na anulaciji 13 dana i doveden je na isti datum kao Gregorijanski. Prestupne godine mogu biti one koje se mogu deliti sa brojem 4 bez ostatka, a sekularne godine biće samo onda prestupne ako njihov broj vekova daje ostatak 2 ili 6 kada se podeli sa brojem 9. Sve ostale sekularne godine su proste.

Ovaj veliki naučnik upokojio se 12. decembra 1958. godine, a u nasleđe ostavio svoje izume, teorije i mnogobrojne knjige od kojih je roman Kroz vasionu i vekove postao njegov pečat. A za razumevanje Milankovićevog bića i naučnika kojeg je razvijao u sebi svakako su značajni njegovi memoari Uspomene, doživljaji i saznanja.